Het groene hart

Het is al weer even geleden dat er een uitgave van Het Nieuwsblad is verschenen. Dat kwam enerzijds door gebrek aan tijd, maar ook had ik al in gedachten een aflevering te maken over een uitje dat ons te wachten stond. Dat uitje was gepland op 12 mei, dan nog even de foto's en kaarten organiseren, dus ben ik eigenlijk heel snel en actueel.
Maar nu eerst de drukte, mijn broer Teus zegt altijd dat hij aan de mail kan zien of ik het druk heb, wij sturen nogal wat internet mopjes, c.q.  filmpjes of Powerpoint presentaties in de rondte, die hebben niet echt prioriteit, dus als er af en toe een bulk tegelijk komt, heeft Gert het druk!!
Ik ben met de films van de kleinkinderen bezig, Het jaar 2015 van Thomas en Wouter is klaar, rest nog het jaar 2016 en hetzelfde geldt voor Femke en Stijn de jaren 2015 en 2016, ik heb het dus nog wel even druk. Maar ook het kerkenwerk ligt niet stil.

Het drukwerk gaat gewoon door evenals het bijhouden van de Website, we zijn bezig digitaal betalen eraan toe te voegen en het nieuwe beleidsplan gaat tijd vragen.
Maar nu "Het groene hart":
Wij gaan trouw al een jaar of tien /elf iedere vrijdagmorgen naar de fitness en hebben daar, het zijn groepslessen, een aantal nieuwe kennissen opgedaan, zoals Kees en Henny en Ans en Gerard. Deze laatste waren afgelopen vrijdag 50 jaar getrouwd. Dat wilden ze uitgebreid vieren en dat was een verrassing voor Ans, zij wist bijna niets. Henny en Kees en wij waren ook uitgenodigd, maar ook dat was haar onbekend. Zij vroegen een envelop met inhoud voor een leuk reisje, dus er moest een leuke envelop gemaakt worden.

Omdat de fitness toch de koppeling was met deze drie echtparen, was daarvoor het idee snel geboren, dat werd de achterkant en de voorkant was ook niet moeilijk, de uitnodiging gecombineerd met een bruidspaar en ook dat was klaar. Nee, niet zo snel als het hier gelezen wordt, daar zitten weer wat uurtjes knutselwerk in.
Omdat we ons in Weteringbrug, vlak bij Leimuiden moesten melden rond half zes, zijn we eerst nog naar Overveen gereden voor een bezoek aan schoonmoeder en toen door de Meer naar de aanlegsteiger, zie de gele route.

Wij waren aan de vroege kant, maar Henny en Kees waren er ook al, dus maar eens gekeken waar we aan boord konden.

Het bruidspaar zou rond half zes arriveren en we zouden om zes uur afvaren. We hebben kennis gemaakt met familie en andere gasten van het paar en zijn op het achterdek heerlijk in het zonnetje een kopje koffie met gebak gaan eten.
Om zes uur, toen het bruidspaar met drie bruidsmeisjes en een bruidsjonker (de kleinkinderen) gearriveerd waren konden de trossen los gegooid worden en vertrokken we in noord-oostelijke richting naar de Braassemermeer.

 Toen naar het zuiden naar Alphen aan de Rijn en bij Avifauna rechtsaf de Oude Rijn op naar Leiden. In Leiden weer naar het noorden de Zijl af naar de Kagerplassen en langs De Kaag weer via de Ringvaart terug naar de opstapsteiger. Een prachtige tocht door het groene hart over plassen en meren en langs prachtige huizen langs de vaarten en door de steden, een tocht van ruim 35 kilometer.
Maar toen het feest:
Het bruidspaar was aan boord en er werd weer een trouwplechtigheid gehouden met beide zoons als ambtenaar en de bruidsmeisjes en jonker als getuigen. De zoons haalden herinneringen op uit de ruim vijftig jaar die het paar elkander kenden en een akte ondertekend. Er werd een toast uitgebracht op het bruidspaar en wat danspasjes gedaan op de dans vloer op de live-muziek van een geweldige gitarist.

Onze tafelgenoten, naast Henny en Kees, kwamen ook uit Haarlem, hij was geboren tegenover mijn lagere school in de Slachthuisstraat, dus gespreksstof genoeg.
Na een uitgebreid warm en koud buffet, werd een prachtige ijstaart werd aangesneden en genuttigd.

Terwijl wij op de Kagerplassen waren gearriveerd en de zon in het water zakte, kwamen de beentjes van de vloer en werd het genuttigde er weer afgetraind op de dansvloer.

Maar hoe gezellig en leuk we het allemaal hebben gehad:
aan iedere vaartocht komt een eind;
aan ieder feest komt een eind;
aan iedere maaltijd komt een eind en 
aan iedere dag komt een eind!

Tot de volgende keer.

Duitsland

Maart zomaar overgeslagen, maar ja de tijd vliegt en zeker als je druk bent. Nu al weer 1 april, toen Thomas vanmorgen opstond, hij en Wouter logeerden bij ons, kwam hij de kamer in met de mededeling:"Opa je computer staat aan!" De computerkamer is tevens logeerkamer en als Wouter hier slaapt, wordt de kamer in tweeën gedeeld door een paar hoge hardboard-schotten, want Wouter is gek op knopjes. Hij heeft de laptop van zijn moeder ook al eens overhoop gegooid, dus ik vloog naar de computerkamer, ik dacht schotten ondersteboven en wellicht computer op "tilt", maar nee hoor toen ik de kamer in liep hoorde ik: "Eén april, kikker in je bil, die er nooit meer uit wil!!" Dus het werd meteen duidelijk dat april is begonnen.

Nu hebben we wel een paar hectische weken achter de rug, mijn schoonmoeder is in het verpleeghuis uit haar bed gevallen en heeft haar heup gebroken, dus eerst een dag of negen ziekenhuis en toen in een rolstoel weer naar het verpleeghuis. Ze vergeet dat ze haar heup heeft gebroken en wil zelf uit de rolstoel, heeft ze al een keer gedaan, om in een makkelijke stoel te gaan zitten. Dus dat geeft erg veel extra zorg en de ritjes naar Haarlem zijn onderhand niet meer te tellen.
Maar nu naar de titel van deze aflevering, Duitsland. Toen wij in Alkmaar kwamen wonen in december 1978 wist de kerk mij vlot te vinden, in het voorjaar werd ik gevraagd voor de Financiële commissie van de Samen op Weg Gemeente Alkmaar noord. De eerste vergadering was er nog een nieuw commissielid aanwezig, en wel Jan Deurloo. Zoiets schept een band en die band werd in de loop van de volgende 38 jaar alleen maar sterker. 

Ik was een broekie van 34 jaar en Jan was toen 53 jaar. Jan was op oudere leeftijd getrouwd en had twee dochters van de leeftijd van onze meiden. Jan had zijn Frauke ontmoet op een Duits waddeneiland en zij was hem gevolgd naar Alkmaar, waar Jan geboren en getogen was. Toen zijn kinderen de deur uit gingen verhuisden Jan en Frauke naar Alkmaar west, maar Jan bleef De Blije Mare en de werkgroep trouw, dus ik haalde Jan, die een beetje nachtblind werd, met de auto op om samen naar de vergaderingen te gaan. De computer was in opkomst en Frauke wilde alles daarvan weten, ik was ondertussen opgeklommen tot secretaris en deed alles met de computer. Jan had daar niets mee  dus kwam Frauke met haar vragen bij mij. Marianne ging vaak mee als er weer het e.e.a. opgelost moest worden, terwijl wij achter het scherm zaten praatten Jan en Marianne honderd uit.

Toen wij verhuisden naar Heerhugowaard was het afgelopen met de Financiële commissie, die werd ingeruild voor het kerkelijk drukwerk en de bezoekjes aan Jan en Frauke werden minder, maar bleven wel bestaan.
Toen wij van de camping De Hucht naar Groenendaal verhuisden hebben we nog een seizoen samen op dezelfde camping gestaan, maar de bezoekjes aan Groenendaal van Jan en Frauke waren toen al erg terug gelopen, Jan leed aan een vorm van Alzheimer. Frauke kreeg het daarmee natuurlijk ook als maar drukker en vorig jaar verhuisde Jan naar "Warm Thuis" een mooie stolp bij Oterleek en kwamen we weer frequenter bij Jan, het was een mooie fietstocht via de kerkdienst langs de ringvaart van de Wogmeer naar Rustenburg even een bakkie doen bij Jan en dan weer De Waard in. 

Een aantal weken geleden is Jan ook uit zijn bed gevallen en kwam op bed te liggen, het ging steeds slechter met hem. Een paar dagen voor zijn overlijden gingen we bij hem op bezoek, toen ik mijn hoofd om de deur stak en hem groette, wees hij naar mij en zei:"Jou ken ik!", we hebben een tijdje bij hem gezeten en nog wat met Frauke, die op bezoek kwam, gepraat, maar er was weinig tot geen hoop op herstel. Vorige week vrijdag is Jan ingeslapen en we hebben hem afgelopen donderdag in Duitsland, Aurich begraven. In Aurich staat het ouderlijk huis van Frauke en Jan, die daar graag kwam, had al eerder te kennen gegeven, daar begraven te willen worden.

Woensdagmorgen zijn wij met de auto richting Nieuweschans vertrokken om daar in een B&B te overnachten. We hadden een tussenstop in Leeuwarden om het Fries museum te bezoeken en zagen in de Harlingervaart de Ark van Noach liggen. Eerst naar het Fries museum, een kleine tentoonstelling van Mata Hari gezien, toen een indrukwekkend tentoonstelling van het verzet en tot slot prachtige geverfde katoenen stoffen uit India. Omdat we nog wat aan de vroege kant waren zijn we even teruggereden naar de Ark van Noach, de kleine ark en hebben die bezocht.  https://nl.wikipedia.org/wiki/Ark_van_Noach_(schip,_2006)
Een broer van een kerkgenoot van ons is c.q. was aannemer in Broek op Langedijk en heeft op een grote ponton in hout de ark nagebouwd en ingericht. Daarin een tentoonstelling over de bijbel met de bekendste verhalen uitgebeeld. Vier verdiepingen met van alles en nog wat om te bekijken, prachtig, later heeft hij de grote ark gebouwd.

Toen door naar Nieuweschans, een vestingplaats uit de tachtigjarige oorlog. Op een prachtige stek aan de vestingwal lag de B&B "LaKaserna", een oude marechaussee-kazerne met beneden een expositieruimte en atelier. Boven woonde de schilderes en haar man die de B&B en expositie ruimte runt. Boven in een zijbeuk hadden wij een woonkamer, slaapkamer en badkamer. http://lakaserna.nl/
Na een rondwandeling door het plaatsje en een drankje naar bed om krachten op te doen voor een drukke en emotionele donderdag.

Na een heerlijk ontbijt een uurtje rijden naar Aurich, waar we de Friedhof opgezocht en de auto geparkeerd hebben. We hebben het stadje kriskras doorlopen en veel leuke, mooie en oude gebouwen gezien. Toen naar de kerkdienst, die in de aula werd gehouden. Een mooie dienst met gemengde zang, Nederlands en Duits. Toen we Jan naar zijn laatste rustplaats hadden gebracht zijn we naar een theehuis gereden in Westgrossefehn voor een OstFriesche koffietafel. Om vijf uur vertrokken we daarvandaan en waren iets over achten weer in De Waard.

100 jaar PEN deel 2

Maart 1982, de verhuizing naar het Bedrijfskantoor Alkmaar, een prachtig kantoor in de Bergermeer op de rand van de duinen en langs het kanaal de rand van de stad. Hier deden zich de nieuwe ontwikkelingen voor. De oudere tekenaars kennen ze nog wel de Rotring sjablonen om letters te zetten op de tekeningen. Daarvoor kwam een soort typemachine die je op je tekenmachine kon zetten. De juiste pendikte in het apparaat doen en je kon op een toetsenbord je teksten typen, een armpje stuurde de pen om de letters in de juiste hoogte te tekenen. Er zat een mini tapecassette bij waarop je teksten kon voorprogrammeren. Ook kon je de pen zo programmeren dat hij kleine tekeningen kon maken en daar zag ik wel brood in.  Zoals op de foto te zien is was het kantoor uitgebreid en heel modulair gebouwd.

Mijn eerste klus daar was om indelingstekeningen te maken t.b.v. het beheer van het kantoor en er paste maar een klein gedeelte op een tekening. Op zo'n tekening kwam een kleine plattegrond te staan van het hele kantoor en het gedeelte dat op de tekening stond werd zwart gekleurd. Dus het hele kantoor in de typemachine geprogrammeerd en één druk op de knop en het apparaat ging voor mij tekenen. 
Het vervolg hierop was de kleine stroomhuisjes (10kV-transformatorstaions), waarvan er zo'n 100 per jaar gebouwd werden in de situatietekeningen te laten tekenen.
Ook begon ik halverwege de jaren tachtig met de eerste computercursussen, toen nog op het grote mainframe. De bestekken voor de eerder genoemde 10kV-huisjes werden hierin geprogrammeerd.
Het tekenwerk werd gecombineerd met opzichterswerk voor de renovatie van diverse magazijnen.
De eerste rekencomputer een Hp met geïntegreerd beeldschermpje, printertje en tape unit kwam op de afdeling. Hiermee werden sterkteberekeningen gemaakt. Je kon er in basic een ski-spelletje op spelen en in Basic zelfs liedjes programmeren.

Hierna werd de HP vervangen door de IBM Personal computer (pc) waaraan een A3-plotter was verbonden, ook weer voor de sterkteberekeningen, heel fascinerend om die plotter bezig te zien. De dwarskrachten- en momentenlijnen werden getekend met een programma dat AutoCad 3 heette.
Samen met Jaap van Beek, die ook bovenstaande computers had geïntrodiceerd, zijn we met onze chef gaan praten, want met dat Autocad kon veel meer. We volgden een Dos- en een Autocadcursus en konden gaan spelen. Omdat we in het nieuwe kantoor geen grote tekeningenkluis meer op de afdeling hadden, werden alle oude tekeningen op microfilm affiches gezet en zo hadden we aan één grote kast voldoende, tegelijkertijd werd het kaartenarchief van de tekeningen in de computer gezet. Al gauw werd de A3-plotter te klein en kwam er een grote A0-plotter en computer met tekentablet op mijn werkplek bij. Je kon op Autocad ook de gebouwen driedimensionaal tekenen, waarna je om het gebouw heen kon lopen en zelfs eroverheen kon vliegen. Dat heb ik gedaan met het ontwerp van het grote 50kVstation Oorkondelaan in Haarlem.

In die tijd begonnen wij ook met de windmolenparken langs het kanaal en op Texel. Een nieuwe uitdaging, een windmolen driedimensionaal tekenen en vermenigvuldigen en dan een perspectief laten maken. Van de foto's van de bedrijfsfotograaf werd een pentekening gemaakt, waar dan de Autocad-molens werden ingetekend zodat de omwonenden bij inspraakprocedures een beeld kregen van het windmolenpark, dat zou worden gerealiseerd.
Maar het werd rond 1990 tijd voor iets anders, alle nieuwigheden op het tekengebied waren de revue gepasseerd er kwam een plek vrij bij de afdeling Bedrijfsbureau van de Algemene Technische Dienst van nv PEN energiebedrijf noord-holland als 'Hoofdmedewerker Techniek' en verliet ik de tekenkamer.
Voor al het systematisch bouwkundig onderhoud van de toenmalige N.V. Pen, draaide twee systemen, een voor een paar honderd grote gebouwen met veel onderhoud Kraan genoemd en een met Chiel gebouwde dBase applicatie voor een paar duizend kleine gebouwen (10kVstations) met weinig onderhoud, tuinonderhoud, dakbedekking en schilderwerk. 

Beide applicaties kenden inspectie- en uitvoering-ronden met een prijs indicatie waarmee begrotingen gemaakt werden. 
Ik volgde een cursus Management Beheer en Onderhoud bij het Bouwcentrum en heb in samenwerking met het Rekencentrum de boekhouding op het mainframe weten te koppelen aan de beide applicaties, zodat begroot en werkelijk per maand werd bewaakt. De afdeling ATD liep hiermee voorop in de organisatie en in 1994 werd ik gevraagd hetzelfde te gaan doen bij de stafafdeling van Hoogspanningsstations maar dan op het gebied van hoogspanningscomponenten. Er werd een Orcle applicatie, 'Rapier' aangeschaft en naast beide andere applicaties werd ik applicatiebeheerder ook voor Rapier later omgedoopt tot SQL - MP5. 

In 1996 werd N.V. PEN na fusie met Haarlem, Amsterdam en gasbedrijf Kop Noord Holland omgedoopt tot Energie Noord West en ik kwam te werken bij E-Trans. Ik kreeg er een collega bij, Eric hij verzorgde vooral de hardware en ik werd verantwoordelijk voor alle software, maar met z'n beiden moesten we de automatisering van zo'n 120 man op de rail houden. Een leuke tijd met veel cursussen volgen. We gingen over van OS2 van IBM naar Windows van Microsoft en moesten ons bekwamen in WP, Quattro, Wp presentations, wat later het Office pakket zou worden met Word, Excel, etc. Hier heb ik nog veel meer mensen leren kennen dan ik al kende in die ruim 30 jaar. Naast al deze applicaties bleef ik ook nog app.beheerder van MP 5 en Kraan Bouwcomputing.
In 1999 kregen we de fusie met NUON en mocht ik hetzelfde werk doen bij NUON Infra afd. Informatievoorziening, ik behield gelukkig mijn werkplek in Alkmaar en toen die afdeling eind 2001 werd opgeheven en er weer een reorganisatie kwam, kon ik eventueel weer als bouwkundige solliciteren in Leeuwarden of met vervroegd pensioen op 29 maart 2002, het was genoeg geweest en koos voor het laatste.

Ik heb met veel plezier met alle facetten van het Provinciaal Electriciteitsbedrijf van Noord-Holland kennisgemaakt, ik heb ze nageteld, 32 certificaten van cursussen op het gebied van Bedrijfshulpverlening, Bouwkunde en Automatisering in die 38 jaar gehaald en ben geëindigd waar ik in 1964 solliciteerde als 'ponser', maar niet koos, toen de Automatische Mechanische Administratie en toen ik met pensioen ging was dat de afdeling Informatievoorziening.
Vorige maand, 21 januari 2017, was een reünie naar aanleiding van 100 jaar PEN, ik heb daar heel veel oud collega's ontmoet en gesproken. Er was zo'n 400 man en vrouw. 
Deze reünie was de aanleiding jullie deelgenoot te maken van mijn werkzame leven als geldverdiener, nu al weer bijna 15 jaar als vrijwilliger in de weer.
Een hartelijke groet uit De Waard.

100 jaar PEN

In deze aflevering van de Nieuwsbrief gaan we zeker geen 100 jaar terug, alhoewel toch wel een jaar of drieënvijftig. waarom dan deze titel? Afgelopen zaterdag ben ik naar een reünie geweest, die naar aanleiding van de oprichting van het PEN, honderd jaar geleden, voor oud-medewerkers werd gegeven.
Een goede rede om terug te kijken en ja dan gaan we terug naar 10 juli 1963, toen heb ik mijn MULO-B diploma ondertekend. Ik was, na een beroepenkeuzetest, opgegeven voor de HTS-Bouwkunde, maar in deze tijd zou men zeggen:"Ik werd uitgeloot", dus dat ging niet door. Mijn broer en ik werkten in de grote vakanties bij bakkerij Carels op het kantoor en zo ook in 1963. Omdat de HTS niet doorging kon ik mijn verblijf op kantoor boven de winkel in de Zijlstraat in Haarlem nog wat weken rekken. 

Maar toen de vakantieperiode voorbij was verhuisde ik naar de bakkerij en het magazijn. Nog een tijdje met de bakfiets een broodwijk gelopen in Bloemendaal, maar dat was niets. Ondertussen ben een aantal architectenbureaus langs geweest in Amsterdam om als leerling daar te beginnen. Dat was niet lonend, ik moest geld meebrengen om daar te mogen werken, dus naar het Arbeidsbureau. Ze hadden wat advertenties voor mij en omdat ik van kennissen wist dat het Provinciaal Electriciteitsbedrijf van Noord-Holland een afdeling Bouwkunde had solliciteerde ik naar de functies van Ponser en van een Administratieve kracht op de afdeling Documentatie.
Wat ponser was, ik had geen idee, maar tijdens het sollicitatiegesprek bleek het dat je ponskaarten moest stansen, een herrie van je welste, maar wel de Automatische, Mechanische Administratie (AMA) tegenwoordig de computerafdeling of het rekencentrum. Bij Documentatie was het verwerken van binnenkomende en uitgaande post een taak en archivering van alle post in twee heerlijk rustige kluizen, dat had op dat moment mijn voorkeur, niet wetende dat ik mijn werkzame leven zou beëindigen in de automatisering.
Op 29 januari 1964 trad ik in dienst als Leerling-schrijver B op de afdeling Documentatie c.a. tegen een loon van 3156 gulden per jaar.

Ik ben mij gaan verdiepen in de cursussen die van mij verwacht werden, praktijkdiploma boekhouden, MBA en dan archiveren. Dat was heel wat anders dan Bouwkunde, dus heb ik mij in juni 1964 opgegeven aan de avond-UTS Patrimonium te Amsterdam en gesolliciteerd bij de afdeling Bouwkunde. Naar Bouwkunde ging niet door, de chef, dhr. C.W. van der Vis zou geen jongens die nog in militaire dienst moesten aannemen. Ik werd wel per 1 juni bevorderd tot Schrijver B. 
Drie keer in de week naar Amsterdam, meestal op de brommer, maar het was leuk!!!! Ik mocht beginnen in het tweede jaar van de vijf die er waren en het eerste kerstrapport telde twee zevens, vier achten en drie negens dus ik was trots en ging stiekem naar de tekenkamer Bouwkunde om het aan de chef te laten zien. Ik moest meteen solliciteren, hij had de vorige sollicitatie nooit gezien en ik kreeg op 10 februari 1965 een aanstelling als leerling-tekenaar op een nader te bepalen datum bij de afdeling Bouwkunde. De chef van Documentatie, dhr. Vos, wist mij nog tot 1 juli vast te houden, (hij kon mij niet missen???), toen mocht ik naar boven naar de tekenkamer.

De man achter het tekenschot was André Verouden, hij was de reden van mijn eerste afspraak met Marianne naar de musical Annatevka, we zouden met z'n vieren gaan maar hij haakte af.
Ik kreeg een tekenschot naast de chef tekenkamer dhr. C. Mantje, dus er werd goed op mij gelet en ik leerde er veel. Op vrijdagavond mocht ik tot 10 uur in de avond gebruik maken van mijn tekenschot om mijn huiswerk te maken. Op 20 juni 1968 haalde ik mijn diploma met 2 negens, 5 achten en 6 zevens. Ik mocht meteen op 15 juli naar Tilburg voor het vervullen van mijn militaire dienstplicht.

De eerste 6 maanden Tilburg kaderschool opleiding tot sergeant, 2 maanden langer dienen, maar wel soldaat 1, korporaal. Na de opleiding toch terug naar soldaat op de Wittenberg in Stroe en geen extra 2 maanden. Daar via het MT-bureau, alles administreren en regelen op het gebied van zo'n 100 auto's, weer via soldaat 1 en korporaal afgezwaaid op 6 november 1969. 
Tijdens mijn diensttijd werd de afdeling Bouwkunde omgedoopt tot Civieltechnische en Bouwkundige  Zaken en ze waren verhuisd naar een dependance aan de Zomerzorgerlaan, ik werd per 7 november 1969 te werk gesteld bij de afd. Ontwerpen en Tekenkamer van C.B.Z. aan de Zomerzorgerlaan.

Rechtsboven Peter op mijn werkplek, bij iedereen geliefd vanwege het uitzicht op de drukke Bloemendaalseweg. Hier begon de afdeling te groeien, met de buitendienst en administratie erbij tot wel 65 man/vrouw. Heel veel jonge jongens, veel trouwerijen en andere feestjes zoals voetballen, volleyballen en niet te vergeten tafeltennis in de kelder en op vrijdagmiddag loempia eten in de kelder. Ja, jullie zien het goed, Gert met snor en baard, die zijn tot 1986 gebleven.

Hier begon ook de automatisering, ik kreeg een beloning van 300 gulden uit de ideeënbus voor het toepassen van rasters op de grondaankopen i.p.v. het kleuren van de vele afdrukken, hetgeen tot "aanzienlijke besparingen" leidde. Er werden jaarlijks excursies georganiseerd (met de vrouwen) naar o.a. Maastricht, Petten en Rotterdam.
Ook gingen we naar de Bedrijfshulpverlening, mensen redden van daken en over zelfgebouwde bruggen. Hier leerden wij als bouwkundige exoten binnen een elektrisch bedrijf ook veel andere mensen kennen.

Toen in 1977 de beslissing was gevallen dat ook onze afdeling naar Alkmaar zou gaan zijn velen van de jongelieden, waaronder wij, in Alkmaar waar de uitbreidingen uit de grond gestampt zijn, een nieuwbouwwoning gaan zoeken. In de koude winter van 1978-1979 op derde kerstdag zijn we verhuisd naar Alkmaar. Dat hield in tot maart 1982 op en neer rijden van Alkmaar naar Bloemendaal. We reden in een groepje met Gerard Volmer, Max Roquas en Ger Diemeer, allemaal ook afgelopen zaterdag gesproken op de reünie. De andere drie kwamen uit Sint Pancras dus om half zeven in de auto naar Pancras en dan door de Velsertunnel naar Bloemendaal dan weer drie dagen meerijden, dus uitslapen. en om vier uur precies de rit weer terug.
Hoewel er in werksituatie tot 1982 wel wat was veranderd, kwam de GROTE ommekeer toch wel in het bedrijfskantoor Alkmaar (BKA). Maar daarover de volgende keer meer, het wordt tijd te stoppen.
Tot dan dan.

Rond de feestdagen

Belofte maakt schuld, ik had een belofte gedaan, dus is er een schuld ontstaan, die ik bij deze inlos.
Ik was tijdens de laatste nieuwsbrief lekker aan het knutselen met een kraanwagen, Takel, die de cadeautjes in Oudorp zou bezorgen, dat is gelukt!
Ik blijf het leuk vinden, die surprises, de eerste maakte ik toen ik geloof ik een jaar of tien was, we waren met zijn zessen thuis en ik had voor ieder een surprise gemaakt inclusief voor mijzelf, samen met een ouder buurmeisje. Zij had uit de school geklapt en mijn vader had voor mij ook een surprise gemaakt, ik kreeg er dus twee! Ik heb er nog heel wat op de foto, of liever gezegd op de dia's staan, wellicht iets voor de volgende aflevering

Als je éénmaal bezig bent moet het steeds mooier worden, koplampen die branden, zwaailicht op het dak en cbine verlichting. Marianne maakte een mooie Piet op het juiste formaat en zo kreeg Takel steeds meer details. De computer, wat een machtig hulpmiddel bij het fröbelen, het juiste voorbeeld, de juiste kleuren, een wielbakje tekenen als vroeger op de bouwplaten, in elkaar vouwen en lijmen, alles is zo gefikst.

Dan 5 december, Oudorp, bij Barbara en Edwin, we arriveerden bijna gelijk met Zaandam en in de keuken was men al druk bezig om van alles voor te bereiden voor de inwendige mens.

Maarleen had voor bij de koffie een mooie taart gemaakt, de soepkommen, die bij dit feestje horen waren uit de kast gekomen en de bak snert, geproduceerd in De Waard werd opgewarmd. Maar ook de worstjes voor de kinderen, warme chocolademelk en de andere soep kregen alle aandacht. Voor we aan de pakjesavond beginnen wordt er eerst gegeten en dan moet er gezongen worden. 

Dan............. in eens, een knipperlicht in de garage!! De jongens waren voor het eten al in de garage wezen kijken, voorgaande jaren had Piet daar ook het een en ander achtergelaten. Maar nu met dat knipperlicht, moest er toch maar eens op onderzoek uitgegaan worden, zij het voorzichtig in eerste instantie. De grootste monden krijgen op zo'n moment het kleinste hartje.

De zak met cadeautjes en Takel werden naar binnen gereden en de details konden eens goed bekeken worden. En toen kon het uitpakken beginnen.

Plaatjes vertellen het beter dan een hele hoop woorden. De oehssss en aaaahsssss waren niet van de lucht, Wouter houdt van knopjes en geluidjes, Thomas een mooi boek en een springbal.  Femke had al heeel lang een pijl en boog gevraagd en kreeg een superding. Maar ook Stijn werd verblijd met een super step.

Deze plaatjes zijn bijna zwart-wit en wellicht iets onscherp, het zijn beelden uit de film die ik maakte. Er moest natuurlijk e.e.a. uitgeprobeerd worden.

De kinderen gingen naar bed, Femke mocht de hele avond opblijven en kreeg de taak de cadeaus voor de ouderen uit te zoeken, want natuurlijk hebben de ouders ook pakjesavond.

Mooie gedichten, mooie cadeaus, lekker eten en drinken, ik kan bijna niet wachten op volgend jaar!!

Marleen heeft voorzichtig de surprises weer in de week gelegd, wie weet dat dat er volgend jaar ook weer aan toegevoegd wordt.

Sint Maarten, Kleinkinderen, Sinterklaas, Druk(kerij) en Treintjes

De titel zegt het al, dit keer een Nieuwsbrief met allerlei verschillende items. Alhoewel verschillend, ik geloof dat ik aan bijna alle onderwerpen al eens een aflevering heb geweid.
Elf november is de dag, dat ik mijn moeder pesten mag.
Sinter de Maarten wat is het koud, geeft mij toch een stukkie hout, een ieder die in het Noordhollandse gewoond heeft kent ze wel, de schooi-liedjes van Sint Maarten, als het donker wordt met de zelf gemaakte lampion de deuren langs en hopen op tassen vol snoep. Oudorp, Thomas en Wouter gingen met Edwin op pad en zongen uit volle borst, maar ook in Zaandam werd gelopen, Femke met een hele groep vriendinnen en Stijn met zijn vriendinnetje. De buit was groot, daar kunnen ze nog lang van snoepen.

De kleinkinderen blijven sowieso een zeer gewild onderwerp, we hebben ze in november alle vier weer te logeren gehad. Ik zeg wel alle vier, maar dit keer waren het er vijf, want ook die vijfde vroeg zijn aandacht aan opa.
Eerst kwamen Wouter en Thomas uit Oudorp en die namen een extra logé mee, Wouter had van de kinderopvang "Puk" te logeren en vroeg of hij mee mocht naar Oma en Opa. Er zat wel een maar......... aan, Opa moest een verslag in het dagboekje van Puk schrijven. Nou dat was geen punt, Opa heeft tijd zat, is tenslotte gepensioneerd, alhoewel in de titel staan die twee haakjes niet voor niets.

 Het was het weekend dat Sinterklaas in het land kwam, dus de hele familie inclusief Puk voor de televisie. Om zeven uur moest de schoen gezet worden, maar we hadden een probleem, geen schoorsteen op het appartement. Daar had Thomas een oplossing voor: Zwarte Piet heeft een ring en als hij daarmee drie keer op een deur tikt, gaat die vanzelf open. Dus de schoenen werden bij de deur gezet en er werd uit volle borst gezongen. Puk deed niet mee, want die kende de liedjes nog niet.
De volgende morgen, we mochten uitslapen tot half acht, moesten ze natuurlijk bezig gehouden worden, het was wat koud om naar buiten te gaan.

 Dus de doos met "Klics" te voorschijn, maar wat moeten we maken? Opa had wel een idee: een pop, zo groot als Wouter!!
Eerst alle kubusjes van de vorige keer uit elkaar halen en toen klikken heen. Thomas kon goed helpen en hij had al snel door hoe je kokers kon maken voor de armen en benen. Wouter kon bij Oma terecht voor een boekje lezen, ze kennen ze zowat uit het hoofd, maar er moet toch voorgelezen worden.
Thomas, een kind van deze tijd, is al blij als hij met een "schermpje" bezig kan zijn, tablet, spelcomputer, lap-top of tv, hij heeft voor alles interesse en aandacht. Een spelletje op de lap-top, dan wel de hoofdtelefoon op, anders worden we gek van de piepjes en andere geluidjes en hoort Wouter Oma niet meer voorlezen.
Een week later waren Femke en Stijn aan de beurt, Marleen kwam ze vrijdagmiddag brengen, Ook die moesten de schoen zetten, ook Femke deed mee, want er moest natuurlijk weer gezongen worden voor de Sint. 
Zaterdagochtend mooi weer dus naar buiten, hoe groot ze ook worden, voor het speelterreintje beneden zijn ze nooit te oud.

Met het jaar worden de trucjes ingewikkelder en de spelletjes wilder. Stijn heeft dan wel een grote mond maar toch een klein hartje, het gaat hem soms te wild! 
Stijn mocht nog een nachtje logeren, want Opa kon dan oppassen, om een uur of vier kwam Marleen langs, die ging zaterdagavond met Oma en Femke naar een uitvoering van Barbara met haar Harmonie orkest in De Vest. Stijn had nog een hele zondagochtend om met de dominosteentjes te spelen. Het is toch wel fijn als je ze alleen hebt, ze hebben dan niemand om mee te ruziën. 
Ik doe tussendoor ook nog vrijwilligerswerk voor de kerk, samen met mijn maatje Wim doen we al het drukwerk, één keer per maand zo'n 1000 kerkbladen drukken en iedere week zo'n 400/500 liturgieën. Het lease contract was afgelopen en we kregen een nieuwe machine. In mei ben ik al wezen uitzoeken bij Ricoh in Den Bosch. De aflevering ging niet echt lekker en de instructie was jammerlijk slecht. Ook hier kwam Murphy om de hoek kijken, de account manager lag in het ziekenhuis.

Dus veel zelf uitzoeken, nu is zo'n apparaat op zich al een computer, veel kunnen we met de computer regelen, maar ook de knopjes, wat zeg ik, knopjes? De bediening gaat via een tablet met veegschermen en alles wordt uitgelegd in een handleiding van 270 pagina's. Nu hebben wij normaal gesproken vaste items zoals: Kerkblad drukken, liturgieboekjes A5 drukken, mededelingen A5 drukken, maar ook voor de ouderen die minder goed zien de boekjes en mededelingen vergroten naar A4 en natuurlijk het gewone kopiëren. Daar heb ik allemaal handleidingen voor gemaakt, zodat als een ander eens moet invallen ze weten hoe te werk te gaan. Dus afgelopen weken heel wat uurtjes in de kerk doorgebracht om foto's te maken en schermafdrukjes van de lap-top. Maar wel heel erg leuk werk, die interesse van Thomas voor schermpjes heeft hij niet van een vreemde!!
Maar ook voor ontspanning wordt gezorgd, in Broek op Langedijk, een buurgemeente van ons, zit een model-spoorbaan-club die zaterdag open dag had. Ik ben er een paar jaar geleden eens geweest en heb mijn ogen uitgekeken!
Op de telefoon wat plaatjes geschoten, maar ook op de site van de club is veel te zien.
http://www.spoorgroepzwitserland.nl/VSZSITE/index-nl-nw.htm

En zoals jullie op de foto zien, begon het bij mij ook weer te kriebelen. Sint is in aantocht en alhoewel wij geen surprises meer maken verwachten de (Klein)kinderen toch wel iets bijzonders. Een grote stoomboot met pakjes, of een ruimte-Piet die pakjes brengt. Als het klaar is zien jullie het resultaat wel in het Nieuwsblad. Ik ga de boel gauw uploaden, dan kan ik weer met de handjes gaan friemelen.
Rest mij jullie een gezellige Sint toe te wensen en tot de volgende keer.

8 october

Wie heeft van Alkmaar niet gehoord?
Van ‘t strijden aan de Friese poort
Voor meer dan zes maal vijftig jaren?
Voor meer dan zes maal vijftig jaren,
Toen Spanje’s lust naar Hollands bloed
Beteugeld werd door Alkmaars moed
Die doodsangst joeg in ‘s vijands scharen.
Die doodsangst joeg in ‘s vijands scharen.

Dat leert g’ uit ‘s Lands Historie:
Van Alkmaar de Victorie.
Dat leert g’ uit ‘s Lands Historie:
Van Alkmaar de Victorie.

Dit is net zo iets als het Leids ontzet en Den Briel, een nationale feestdag (week) in Alkmaar. De hele week bijeenkomsten, maar de meest publiektrekkende zijn de lampionnenoptocht op 7 oktober en natuurlijk 8 oktober met kermis, optreden orkesten, de kinderoptocht en de grote optocht. Laten we het maar chronologisch afwerken, dus eerst de lampionnenoptocht. Alle basisscholen sturen de groepen 3 en 4 er naar toe, dus Thomas mocht meelopen en de familie dus kijken.

Nou niet alleen familie, ook de fitness-collega's van Oma en Opa kwamen naar de kleinkinderen kijken en hadden een "private-place". Er liepen vele muziekkorpsen mee, o.a. het Trompetterkorps van Alkmaar, dat wist zoveel "herrie" te weeg te brengen dat Woutertje het er niet mee eens was! Het duurde lang, maar eindelijk De Regenboog uit Oudorp in zicht. En ja, hoor, netjes hand in hand, daar was Thomas. We hebben nog geprobeerd op een andere plek ze weer te zien, maar het was zo druk daar, dat we achteraan stonden en alleen nog Thomas konden roepen, hij zag ons niet in die mensenmassa.

Dan de volgende dag, zaterdag, Marleen kwam om een uur of elf met Femke en Stijn op de koffie, zij wilden naar de Grote Optocht. Op één van de praalwagens reed een vriendinnetje van Femke mee. Tegen enen gingen we richting Alkmaar waar Barbara met het harmonieorkest een open lucht concert gaf.

De jongens hadden in tegenstelling tot Wouter, het snel gezien, die wisten dat er ook een opblaas-speel-ding was en waren dus zo vertrokken en Opa mee voor de film.

Bij terugkomst bij de harmonie waren ze bijna klaar en werd het tijd om een plekje voor de Grote optocht te zoeken en uit te kijken naar de Sound of Music. Nou dat kon niet missen, maar waar was nu het vriendinnetje? Nou dat was een poppenspeelster achter op de wagen boven de poppenkast.

Er waren hele mooie wagens bij en natuurlijk weer heel veel muziekkorpsen in alle soorten en maten. En natuurlijk was het voor Wouter weer een verschrikking, al dat geluid: PATS BOEM KLEDDER!!!!

Het thema was dit jaar "Musicals" dus probeer ze maar te raden.

Opa had onderhand platvoeten, de (klein)kinderen wilde nog even naar de kermis om Poffertjes te eten, dus Opa en Oma hebben de bus maar opgezocht om in De Waard de beentjes op tafel te leggen en een borreltje te nemen. Woensdag hadden wij namelijk ook weer een verrassing op stapel staan: er moest nodig weer een vrije reis gemaakt worden anders zou hij verlopen en dat zou zonde zijn. Wim, onze vriend uit Leusden was jarig en zat in Zoutelande, Zeeland, dus ik gekeken of we hem met het openbaar vervoer konden verrassen. Nou dat ging, met de auto naar Alkmaar Noord, met de trein om 9:06 naar Middelburg, met de bus naar Zoutelande en nog een kwartiertje lopen, totaal 4,5 uur heen.

Het was voor Wim een complete verrassing!! We zijn nog even het dorp en de boulevard doorgelopen en natuurlijk getoost op de jarige. Om een uur of vijf zijn we gaan pannenkoeken eten bij Bram en om zeven uur hebben Marjan en Wim ons in Vlissingen op de trein gezet. Moe, maar voldaan waren we voor middernacht weer in De Waard.
Dat was het weer voor deze keer, tot de volgende aflevering.