Wekerom

Dit zou een verslag worden van een weekje Wekerom dat helemaal was vol gepland, maar planning en realiteit, daar kan nog al eens een groot verschil in zitten. De week was zo vol, dat we besloten de fietsen thuis te laten, erf bleef zegge en schrijven één dag over om te fietsen.
Eerst de planning:

• Vrijdagavond, de fietsen uit logeren brengen in Oudorp, onze vrienden uit 't Harde zouden een paar dagen in ons huis verblijven en de berging is te klein voor vier fietsen.
• Zaterdag, eerst naar de kerk voor het maken van drukwerk, dan inpakken en wegwezen richting Zaandam, de verjaardag van Stijn onze kleinzoon. In de loop van de middag naar Wekerom, er moesten nog boodschappen gedaan worden.
• Zondag, in de loop van de dag zou Marleen de kleinkinderen, Stijn en Femke, brengen die twee dagen zouden logeren.
• Maandag, met de kinderen naar een waterplas of zwembad, in de loop van de middag zou Marleen de kinderen weer ophalen.
• Dinsdag, met de vriendenkring, zie vorige aflevering, een dagje naar Pampus.
• Woensdag, onze vrienden uit Zwolle op bezoek en wellicht een bezoekje aan de camping De Hucht, waar we samen heel wat jaartjes vertoefd hebben.
• Donderdag, op familiebezoek in de omgeving, zou in principe op de fiets gebeuren. 's-avonds met mijn broer en schoonzus uit eten bij Juffrouw Tok.
• Vrijdag, gasthuis op orde brengen, inpakken en weer richting Heerhugowaard. 

Jullie zien: een goed gevuld weekje met alleen maar leuke dingen, echter......................
het zou allemaal anders lopen.

Marianne, die de week ervoor flink ziek was en weer aan het opknappen was, kreeg weer last van haar bronchiën en ik ging zaterdagavond gezond naar bed maar lag rond middernacht te klapperen van de koorts in mijn bed en liep de volgende morgen mijn kop leeg met sn........!!!!!
Nu kun je beter ziek zijn in Wekerom dan op een heet appartement in De Waard, hier hebben ze een prachtige tuin, weinig wind en heerlijke zitjes om ziek te zijn, alhoewel je natuurlijk liever loopt te dansen door zo'n tuin!!!!
De kinderen kwamen en Marleen ging door de polder naar haar werk in Grootebroek.
Marianne is in de loop van de avond nog even met de jongens naar het speeltuintje geweest.

En daarna naar een poedelplasje achter het Dorpshuis. Femke is al heel gelukkig als er een stapel Donald Duckies is. De maandag werd met gepaste rust in de tuin doorgebracht, Stijn bouwde met Clicks, samen hebben ze diverse keren Monopoly gespeeld, heel modern trouwens afrekenen gebeurde met een creditcard i.p.v. met geld. Na het avondeten is de familie weer vertrokken richting Zaandam.
Wij hebben de vriendenclub opgebeld dat een bezoek aan Pampus er niet in zat: wij lagen voor Pampus. Het was erg jammer, we hadden ons er erg op verheugd en voorpret gehad Marianne had voor de dames tasjes gekocht en die opgeleukt, we hebben ze maar per post verstuurd en kregen ook post terug.

Maar ook al valt onze vriendenclub onder de noemer 'ouderen', ook zij sturen foto's via de moderne media. Ik vind eigenlijk dat wij er ook op moesten staan, maar ja, het is niet anders.

Woensdagmorgen, duf als een konijn opgestaan, ben ik even naar Ede gereden om een bakkie te doen bij mijn broer en het etentje bij juffrouw Tok af te zeggen. Als je lekker wilt gaan eten moet er wel plek zijn en niet alle ruimte gevuld met, je-weet-wel. De vrienden uit Zwolle konden ook niet komen wegens ziekte daar, zij hadden afgebeld dus dat hoefden wij niet te doen. De rest van de dag de Tour geluisterd en de finish natuurlijk gekeken, ook alle andere dagen is dat vanzelf sprekend aan de orde gekomen.
Donderdagmorgen zijn we nog even bij een zuster van mijn moeder geweest, tante Eef, geboren 1-3-1914, dus nu 102 jaar oud.We gaan daar ieder jaar naar toe en we vonden dat we dat niet over konden slaan.

Iedere avond kwart voor tien kijken naar het uitvliegen van de vleermuizen. In de spouw van de buren zaten wel dertig vleermuizen, die via de open stootvoeg in de spouw hun verblijf verlieten, dus wel angstvallig alle deuren en ramen gesloten gehouden. Maar.....donderdagavond vond ik er één tegen de muur in de berging. Ik heb hem met een theedoek gevangen, hij bleef netjes zitten, ik geloof dat hij dood was, wellicht van verdriet omdat hij achtergelaten was. Donderdagavond is er geen vleermuis meer uitgevlogen en het was Marianne al opgevallen dat er woensdagavond ook maar een paar uitkwamen.

De vrijdag is wel volgens de planning verlopen, we wilden via de polder huiswaarts keren om de vakantiedrukte te omzeilen. We zijn alleen nu niet via Harderwijk de polder ingegaan, maar via 't Harde, Gep had nog steeds een verjaardagscadeautje te goed en dat zijn we wezen brengen en een bakkie thee c.q. koffie is ook goed voor de keel als je veel over Pampus hebt te vertellen.
We zijn al weer helemaal in het ritme, alhoewel de kop nog vol zit en het lijkt of ik met een emmer water van 10 liter op mijn hoofd loop, maar dat gaat ook wel over voor ik een meisje word. Een hartelijke groet uit Heerhugowaard.

Juni

De maand juni is bij ons over het algemeen een drukke maand, waarover veel valt te schrijven, maar ik wil nog even terugkomen op de maand mei. Ik heb toen uitgebreid geschreven over Noord Groningen, waarbij ik de kerk in Zeerijp noemde, waar we voor het eerst in 70 jaar waren, niet wetende dat we die kerk binnen drie weken weer zouden bezoeken. Nu was de rede minder mooi, de moeder van onze vriendin was overleden en werd vanuit die kerk begraven. De kerk waar onze vriendin gedoopt is zal nu nog langer in onze herinnering blijven.
Juni begon met de verjaardag van mijn schoonmoeder, deze keer klein gevierd in haar eigen huisje, ze is 92 jaar geworden en kan de drukte niet meer zo goed hebben. De hele dag door een paar mensen is beter dan in twee uur 30 mensen.
Dan krijgen we het weekend van 12 juni, eerst naar Wekerom op de Veluwe, naar een nicht van mij, die zelf kaarten maakt en verkoopt voor de kerk.

Marianne doet bezoekwerk voor onze kerk en heeft vaak passend kaarten nodig om te versturen, zij koopt ze dan bij mijn nicht, van de kerk, voor de kerk zullen we maar zeggen.
Toen onder de rook van Kootwijk een boterhammetje eten op een bankje tussen bos en heide. En omdat we nog wat vroeg waren om in 't Harde te arriveren eerst naar Ampies berg. Een tuinman die in Oostenrijk op vakantie was, de bergen zag en dacht:"Dat ga ik ook maken!" Hij woont tussen Nunspeet en 't Harde aan de Bovenweg, naast de begraafplaats, een bezoek waard!!

Bergen met watervallen, vijvers, prachtige bloemen, een genot om hier een kopje koffie te drinken en over de paadjes te slenteren. Geniet van de foto's.

De kleuren, maar ook de verschillende kleuren groen van bomen, struiken maar ook hele grote rabarberbladen.

Ik zou de hele Nieuwsbrief hiermee kunnen vullen, maar ik volsta met een link naar YouTube en zijn website:
https://www.youtube.com/watch?v=O0ceiGuvVuU
http://www.ampiesberg.nl/
De mensen die vroeger het dagboek van de camping lazen zal dit wel bekend voorkomen.
Na een uurtje de tocht naar 't Harde voortgezet, waar we na een uurtje babbelen achter de pc geklommen zijn om vriend André de geheimen van de computer iets duidelijker te maken. Een spelletje Keezen zat er toen jammer genoeg niet meer in.
De volgende dag was André jarig, dus na een goede nacht op zolder was het feest vieren, het was een beetje kwakkelend, naar binnen, naar buiten en toch weer terug. Toen we in de loop van de middag via Lelystad Enkhuizen weer op huis aan reden, gingen de sluizen boven echt open!!
Wat ook in het water viel, maar dan figuurlijk, was mijn verjaardag, de nog laatste in leven zijnde zuster van schoonmama was overleden en werd 15 juni begraven, dus mijn verjaardag op het laatste moment verschoven naar donderdag, de enige vrije dag voor beide dochters die in de zorg werken. Toen we in de loop van de middag op 15 juni van de crematie terugkwamen was er wel een berg post en hebben we nog wel even een glaasje op mijn gezondheid gedronken en de taarten die Marleen gebakken had voor

mijn verjaardag geproefd. Ze waren heerlijk en dat kon een ieder de volgende dag bevestigen.
We verwachtten niet veel visite, mijn broer en zus zaten in Frankrijk, de zuster van Marianne die ook altijd wel vaste prik is zat in Hongarije bij haar zoon op visite. Bleef over mijn andere zuster en partner en onze beide kinderen.
Maar het feestcomité had wat georganiseerd:

Met toeters, slingers en hoedjes hadden onze vrienden uit 't Harde, Leusden en Harderwijk zich verzameld op de hoek van de straat en met veel gezang werd Stella Agsteribbeland ingenomen. Volledig onverwacht, want Leusden en 't Harde hadden wij zondag nog gezien en gesproken. In de loop van de middag kwamen de hele familie van Kooten en Smidt er nog bij, dus hartstikke gezellig. 't Harde en Harderwijk gingen de trein weer opzoeken en wij gingen ons opmaken voor de 'Kippie-pan' vol pootjes, balletjes, vleugeltjes en saté.
Al met al een verjaardag die ik niet snel zal vergeten.
Tot de volgende keer.

Groningen

De maand april is zo maar voorbij gevlogen, ik zag dat er geen bijdrage door mij is geleverd. De reden is niet dat er niets gebeurd is, nee meer dat er zo veel gebeurde dat de tijd er bij inschoot om er over te schrijven. Een hoop gedoe met mijn schoonmoeder, maar daar wil ik het nu niet over hebben, ik zou er een boek mee kunnen vullen.
De titel zegt het al, Groningen, en dan bedoel ik niet de stad, maar vooral Het Hoge Land, van Zoutkamp tot Termunterzijl aan toe. Een prachtig leeg vlak landschap met grote en hele kleine huisjes, met zonnige maar in ons geval ook prachtige, dreigende wolkenluchten.
Laat ik beginnen met het begin, zaterdag 23 april, moest Thomas afzwemmen, dus eerst bepakt en bezakt naar het zwembad in Alkmaar. Toen de kleine wijzer van de klok de twee gepasseerd was, werd het toch tijd om te vertrekken, je bent nog niet zomaar in Uithuizen en je weet niet of je nog iets moet kopen, zoals wc-papier of iets dergelijks wat je echt niet kan missen.

Na 210km snelweg en zo'n 2,5 uur verder zagen we een prachtig huisje met rieten kap, parkeerplaats en een garage, waar de auto droog zou kunnen staan, langs een smal weggetje ten noorden van Uithuizen, liggen. De sleutel lag op een geheim plekje, de eigenaar woonde in een grote boerderij zo'n 2km terug en was niet thuis. Het huisje was oorspronkelijk twee onder één kap en duidelijk voor arbeiders bedoeld. De boer heeft het afgebroken en vanaf de fundering helemaal opnieuw opgebouwd en de garage er naast gezet.

Rechtsboven het uitzicht naar het noorden vanuit de woonkamer en als ik omhoog keek vanuit mijn krantje zag ik in de verte de kerktoren van Uithuizen.
Zondagmorgen, de zon scheen, dus een rondje gewandeld door Uithuizen dat een goede anderhalve km bij het huisje vandaan ligt. Net voor de bui weer droog binnen. Voor in de middag hadden we een uitje naar de stad Groningen, nou juist daar boven, gepland naar het Bezoekerscentrum Reitdiep. Als er een bui kwam konden we binnen schuilen.

Op de heenweg door echte Grunninger dorpen met ieder zijn kerk en molen. We maakten een goede keus, want wij een mooie film in het bezoekerscentrum gekeken, terwijl buiten een gigantische bui uit de hemel kwam. Op de terugweg in Warffum het openluchtmuseum bezocht, Arnhem in het klein zal ik maar zeggen en vooral gericht op Groningen. Toen nog even een afslag naar Noordpolderzijl, de kleinste open zeehaven van Nederland. Terugkijkend een mooie dag, veel gezien en een droog hoofd gehouden.
Maandag 25 april, weer wisselvallig weer maar in de loop van de middag koud maar wel droog. Prima om eens even het Eemshavengebied te bekijken. Heen via Uithuizermeeden en Roodeschool, terug via de polders, het aangewonnen land.

Maar eerst even krantje lezen en route bekijken. Jonge, jonge wat een gebeuren daar in de Eemshaven, windmolens, fabrieken, centrales en kraaneilanden maar weinig mensen! Wel imposant die uitgestrektheid en grote apparaten. Als je echter even over de dijk kijkt, prachtige zeegezichten met droogvallende gronden en op de dijk natuurlijk schapen. Volgens mij wonen in Noord-Groningen meer schapen dan mensen.
Dinsdagmorgen al vroeg op,  het zonnetje scheen, mooi weer om even naar de Waddenzee te rijden en te kijken of het hoog water was.

Nou, ik werd niet teleurgesteld, prachtig helder weer, de Waddeneilanden waren goed te zien, links Schiermonnikoog en rechts Borkum en het was opkomend water. Maar ook hier weer terugdraaiend met de rug naar de zee, een blik op de industrie bij de Eemshaven en nu komt er ook nog een kolencentrale in bedrijf!
In de loop van de middag werd er regen verwacht, dus bij thuiskomst meteen in de auto richting Dollard. Onderweg natuurlijk wat plekjes die we wilden bezoeken, eerst weer richting Roodeschool, waarna wij rechtsom zakten naar Appingedam.

In Appingedam hebben we een stadswandeling gemaakt en de bekende 'hangende keukens', die je ook in Gorinchem vindt, bekeken, een prachtig oud stadje met veel oude gebouwen. Daarna richting Delfzijl de haven was wel aardig, maar haalde het niet bij Eemshaven, dat viel dus een beetje tegen, daar was niet veel te zien, dus toen over het industrieterrein en langs de dijk naar Termunterzijl. Dat was leuk, een mooie oude sluis, een jachthaven en natuurlijk de dijk met zicht op Eems en Dollard. Aan de overkant Duitsland met Emden in het zicht. Omdat het dreigend werd met regen nog even naar het bezoekerscentrum de Buitenplaats, maar jammer genoeg was dat gesloten. Geen koffie maar, door het vlakke land van Jan Mulder via Appingedam en Loppersum naar de kerk van Zeerijp, waar een vriendin van ons waarschijnlijk gedoopt is. Een mooie kerk, waar we weer even droog konden rondkijken. Het geboortehuis van haar hebben we vanuit de auto bezichtigd. Nog even wat boodschappen gehaald in Uithuizen en we hadden een mooie dag achter de rug.
Woensdag, koningsdag, Zwolle bekeken via de beeldbuis en in de loop van de middag even naar de Menkemaborg in Uithuizen geweest, een prachtige tuin met een mooi herenhuis omgeven door een gracht.

De inrichting van het huis was zo luxe en mooi, dat het niet meer 'huiselijk' was. De tuin was, ondanks dat het nog vroeg in het seizoen is, prachtig. Nog even naar de winkel en over de vrijmarkt en toen weer naar ons geriefelijke stekkie aan de Oude-Dijk.
Waren wij dinsdag naar het oosten geweest, voor donderdag stond het westen op het programma, Zoutkamp, een vissersdorp aan de voormalige Lauwerszee. Daar was een visserijmuseum, dat onze aandacht had getrokken.

Een echt scheepvaartmuseum met veel modellen, gereedschappen, kaarten en foto's en een prachtige film over de garnalenvisserij. Na een Zoutkampse hamburger (zonder garnalen) naar het plaatsje Houwerzijl, iets verderop waar in de kerk een theemuseum was gevestigd. Erg interessant, ik dacht blaadjes drogen en in heet water hangen en je hebt thee. Nou dat is dus helemaal verkeerd gedacht. Het museum heet "De theefabriek". Nou die bestaan dus echt, theefabrieken. De blaadjes krijgen allerlei behandelingen en als de volle theekisten hier arriveren moeten nog de diverse smaken gemengd worden en dan nog het prutserige werk, de thee in de zakjes doen. Hoe lukt dat allemaal voor zo weinig geld!
Hierna over weggetjes van amper twee meter breed naar de museumboerderij en de borg Verhildersum. Hier hebben we een echte Groningse boerderij van binnen gezien, heel anders dan de Noord-Hollandse stolpen. Ook deze borg was prachtig, we kregen een interessant rondleiding, deze borg was veel leefbaarder dan de Menkema. Ook hier weer een prachtige tuin en koetshuis. Opgejaagd door donkere luchten over de onderhand bekende N363 terug naar Uithuizen.

Dan vrijdagmorgen, inpakken, stofzuiger door het huisje, een laatste blik op kerk en molen van Uithuizen, de tuin doorlopen, dromen over de mooie luchten, nog even achterom kijken en dan via Leeuwarden, even Friese koek kopen, over de Afsluitdijk weer naar het Noord-Hollandse Heerhugowaard.
Het is een heel verhaal geworden met veel plaatjes, maar we hebben dan ook geweldig genoten van het Groningse land, ons geweldige huisje in die gitzwarte duisternis en stilte. 
Tot de volgende keer. 

Hoofdpijn

De titel zegt veel, de datum wellicht nog meer, meer dan 2 maanden geleden dat ik wat nieuws heb gebracht, maar er gloort hoop aan de horizon. We krijgen wellicht wat meer tijd en zon om weer aan wat uitjes te gaan denken.
De hoofdpijn in de titel is niet letterlijk bedoeld, maar meer in de trant van "hoofdpijndossier", maar dat gaat zich vanzelf verklaren.
De laatste weken van januari ben ik weer hevig bezig geweest met de familie Langelaar in het verleden, de stamboom dus, ik zit nu bij ene Cornelis Cornelissen (Langelaar), die trouwde 25 juni 1665 met ene Grietje Teunissen.

Op internet vond ik weer een aanvulling, die wellicht teruggaat tot ongeveer 1450, maar er is geen duidelijke aanwijzing dat beiden met elkaar verbonden zijn. Het eerste hoofdpijndossier dus.

Deze hoofdpijn werd verdreven door de verjaardag van onze kleinzoon Thomas hij werd al weer zeven jaar. Eerst een feestje voor de familie met natuurlijk een taart van Marleen, Saturnus met zijn manen moest het worden. Het blijft altijd feest, altijd benieuwd wat er in de pakjes zit. Een paar dagen later met zijn vrienden in het donker darkmidgetgolf spelen, daarna op de dolle stier, toen een rondje bowlen en tot slot natuurlijk friet eten. 
Een paar dagen later weer feest, Marleen en Bart 12,5 jaar getrouwd. Marleen verzorgd bij ons meestal de taarten, dus dachten wij zij moeten er ook maar eens één krijgen.

Bart als bruidegom, prachtig in het pak, had geen stropdas om, dus die kreeg hij bij deze dus. We hadden bij ons in de buurt iemand van de kerk die ook mooie taarten maakte, daar hebben we er één besteld en hij werd mooi. Femke en Stijn waren een weekend bij ons en hadden een kunstwerk met strijkkralen gemaakt.
Toen onze jongste kleinzoon Wouter, hij werd 2 jaar, dus ook weer een prachtige taart met bekende figuurtjes van TV. Wouter wist meteen wie het waren, ik had geen flauw idee.

Maar de plaatjes lijken wel erg veel op de figuurtjes, het schijnt te gaan over clowntje Bumba.
Na deze feestjes kan ik eigenlijk nog wel doorgaan, want ook beide dochters waren nog jarig, maar die plaatjes zal jullie besparen.
Wel had ik nog een heftige zaterdag met Femke en Stijn, eerst naar Haarlem naar de ijsbaan, Femke en Stijn afgezet, normaal gaan ze uit Zaandam met de bus, toen Marianne naar haar moeder gebracht en weer terug naar de ijsbaan. Femke en Stijn hebben de hele winter hier schaatsles gehad en dit was de afsluiting, een elfdorpentocht.

Na deze 11 rondjes op naar Zaandijk waar alle 300 kinderen in een school hun schaatsdiploma kregen, Marianne zou met de trein thuiskomen. Femke ging met een vriendinnetje naar Zaandam ze had ook de afsluiting van het wielrennen op de club, daar ging ze met de ouders van het vriendinnetje naar toe. Ik ging met Stijn richting De Waard. Om een uur of vijf ben ik weer naar de Zaan getoerd Daar was de prijsuitreiking vanhet wielrennen en daarna een bingo. Om half tien waren we weer thuis en was het tijd voor een borreltje.
Na al deze feestjes was de hoofdpijn aardig verdwenen, maar de grootste hoofdpijn kwam nog. Begin van het jaar, dus weer beginnen met de films van de kleinkinderen, maar.....
Ik wilde een nieuwe versie van mijn filmprogramma Pinnacle, ik had Studio versie 15 en de nieuwste was al wat verder 19 wel te verstaan, maar dan ook maar meteen Windows 10. Ik naar mijn bouwer van mijn computer en om advies gevraagd, dat filmmonteren vraagt nogal wat van de pc. Hij raadde aan een SSD-schijf bij te plaatsen met een schone installatie van Windows 10. De pc weggebracht en na twee dagen afkicken weer opgehaald. Na een akelig snelle start de mail opgestart en de hoofdpijn kwam opzetten. Al mijn e-mailadressen zoek evenals mijn volle agenda. Zoeken en bellen maar ze kwamen niet te voorschijn. Afspraak gemaakt met de winkel, hij zou gaan zoeken. Ik verder op onderzoek, mpeg films waren niet af te draaien evenals mijn films van de camera. Zoeken op internet en ja hoor codecs laden en ik kon weer kijken. Mijn camera programma van Sony geïnstalleerd, werkte niet, dus weer zoeken en na uren zoekwerk de oplossing: het programma moest eerst de camera herkennen, dus ik kon weer films importeren.

 Nadat ik de pc weer had weggebracht, een vervelende mededeling, de adressen waren echt definitief verdwenen, zo'n 200 stuks. Gelukkig had ik nog ingekomen en verzonden mails, zo'n 600 stuks, waar wel adressen opstonden, dus daarmee weer een adressenlijst opgebouwd. De hoofdpijn was onderhand migraine geworden. Gelukkig kan ik nu melden dat ik alles weer aardig op de rail heb staan en ik de draad weer kan oppakken, dus ook deze Nieuwsbrief.
De volgende zal niet zo heel lang op zich laten wachten, het wordt weer zomer!

Feestmaand December

Ik was juist nog even in Het Nieuwsblad aan het bladeren en kreeg in de gaten dat het hoog tijd is weer wat nieuws aan deze en gene te verstrekken.
December een maand vol met feesten en dus weinig tijd je met andere zaken, die niet direct nodig zijn, bezig te houden. De feesten zijn achter de rug, de werkzaamheden die met de jaarwisseling te maken hebben idem dito, dus weer iets tijd om wat nieuws te belichten.
De Sint hebben we deze keer weer in Oudorp gevierd met kinderen en kleinkinderen. We doen al een paar jaar niet meer aan surprises maken, maar deze keer begon het toch weer te kriebelen. Voor de kleinkinderen wilden we onze presentjes leuk verpakken. In het sinterklaasjournaal hoorden we dat je allerlei Pieten hebt tegenwoordig en omdat Femke en Thomas nogal in de ruimte geïnteresseerd zijn besloten we alles te verpakken in een "Planeten Piet". Zo'n ruimtepak kun je opbouwen met dozen en als je hem dan ook nog op een doos laat zitten, kun je een hele hoop pakjes kwijt.

Een lichtje en een foto in de helm, een mobieltje in zijn hand en klaar was Gert. Dat mobieltje behoeft nog even uitleg, iemand van de fitness heeft mijn mobieltje ingesproken met de boodschap dat Planeten Piet in de garage zat en er niet uit kon komen, dus de jongens achter de tuin in om hem te bevrijden. Natuurlijk was er ook weer een lekkere taart gemaakt door Marleen.

Al met al weer een hele gezellige avond, ik verheug mij al weer op volgend jaar!!
De kerstdagen hebben we deze keer in De Waard doorgebracht, na de drukke maanden november en december hebben we dit in gepaste rust gedaan. Marleen zat op Texel met haar gezin, Barbara kwam eten met haar mannen en tweede kerstdag hebben we het rustig gedaan, ik heb een uitnodiging voor de kerk gemaakt en Marianne had een breiwerkje bij de hand.

Aan sfeer ontbrak het niet met als gewoonlijk weer een grote ster, ditmaal aan de buitenkant van onze balkonkamer en een echte kerstboom in de woonkamer.
Met oud en nieuw hadden we onze vrienden uit 't Harde een paar dagen, maar eerst natuurlijk oliebollen bakken. Marianne begon al vroeg mengen, rijzen en toen bakken. Ze doet dat al meer dan veertig jaar en ik moet zeggen: "Prachtige bruine knappende bollen!" Dit keer lukte het niet erg, zachte witte, weke vettige bollen. Eerst dachten we dat het aan de olie lag, dus nieuwe olie in de wok, maar nee weer dezelfde ellende. Nu hebben we van de zomer de keuken opgeknapt en zijn we op inductie gaan koken, dus ik ten einde raad Google geraadpleegd en ja hoor, inductie wordt niet heet genoeg, je kunt beter de friteuse gebruiken, dus oud vet er uit, nieuwe olie er in en bakken maar! Nu weer ouderwets: "Prachtige bruine knappende bollen!"

De oudejaarsavond hebben we doorgebracht met het gezelschapsspel "Keezen" en onder het genot van een drankje, oliebolletje en een stukje kaas.
Op Nieuwjaarsdag hebben we dit er weer afgelopen met een rondje om het Geestmer Ambacht.
Sinds een dikke week heeft het normale leven weer de overhand gekregen in huize Langelaar, morgen weer een ritje naar Haarlem, omzien naar oma Veen.
Tot de volgende keer.

Rotterdam en verhuizing

De vorige keer eindigde ik met de hoop deze keer lekker in onze tuinkamer op het balkon te kunnen zitten, nou vergeet het maar! Vandaag, zondag 22 november is het buiten een graad of vier en het hagelt als een gek, in de serre is het dan wel droog en zes graden, maar om daar een drankje te pakken, gaat toch wel ver. Ik ga wel iedere avond voor het naar bed gaan even de omgeving bekijken vanuit de serre.
De titel verraadt al een beetje de inhoud van dit nieuwsblad, alle drukte ten spijt, er moest nog een vrije reisdag opgenomen worden voor die verlopen was. Nu is dat geen straf, lekker naar buiten kijken, stations bekijken en meestal mensen bezoeken waar je graag komt.
We hadden besloten 2 november naar de verjaardag van Jo, een oude campinggast uit de Hucht te gaan, zij woont in Boskoop.

Wij vertrokken om een uur of negen uit Alkmaar Noord, daar kun je de auto goed kwijt en heb je meestal een zitplaats voor je uit Alkmaar vertrekt. Eerst naar Haarlem, een vertrouwd traject, daar hardlopend overstappen voor de trein naar Leiden. Daar was de tijd wat ruimer om de trein naar Alphen aan de Rijn op te zoeken. Toen nog tien minuutjes naar Boskoop, waar ons een wandeling van een stief kwartiertje wachtte. Bij Jo zat het huis vol, ze vond het fijn ons weer te zien, maar na een uurtje of twee zijn we weer opgestapt om naar het station terug te keren. Weer een traject, dat ik nog nooit had gereden, Boskoop - Gouda. Daar overstappen naar Rotterdam Centraal, ook redelijk nieuw voor mij, slechts één keer eerder gereden met vriend André. Toen hebben we het nieuwe station van Rotterdam al kunnen bekijken dus nu meteen overgestapt op de trein naar Rotterdam Blaak. In de trein naar Rotterdam een broodje uit het vuistje gegeten, waar we achteraf spijt van hadden.

Toen we bij station Blaak bovengronds kwamen zagen we hem al liggen, de nieuwe markthal. Een gigantische tunnel, waarvan de zijwanden en dak bestaan uit appartementen, waar je kunt wonen. De beide kopgevels zijn platen helder glas waardoor je naar binnen of naar buiten kunt kijken. Het dak en binnenwanden van de tunnel zijn bekleed met gigantische platen die bedrukt zijn (ja, in de kop van Noord-Holland, De Waard wel te verstaan) met planten en bloemen.
En in de hal van alles te koop op het gebied van eten en drinken, maar ja, wij hadden ons buikje net vol met donker bruin tarwebrood.

Links zien we hoe de kopwanden zijn opgebouwd, vuistdikke staalkabels van de ene wand naar de andere en van boven naar beneden. Op de kruispunten stalen klemmen waar de vier hoeken van de glasplaten ingeklemd worden en de naden die met kit dichtgespoten zijn. De ruiten en fotopanelen schat ik toch wel zo'n anderhalve meter tot één zeventig in het vierkant. De zwarte vlakken rechtsonder zijn ramen naar
de achterliggende gangen van de appartementen. Rechtsboven zien we het Potlood en de paalwoningen van Blom en links daar naast de bibliotheek van Bakema.
Na het bezoek aan de markthal zijn we nog even de bibliotheek ingelopen, het gebouw met de gele pijpen, en naar de bovenste verdieping gegaan om van het uitzicht te genieten. Daar kwamen wij er ook achter dat we niet zo ver verwijderd waren van de woonplek van Alie en Gerard, ook campinggasten. Dus over de Blaak tussen de paalwoningen door naar de Haringvliet

Jammer genoeg waren zij niet thuis en zijn we weer langs de mooie schuiten naar een terras met zicht op de oude scheepswerf heerlijk in het zonnetje een bak koffie met wat erbij gaan nuttigen. Toen het zonnetje achter het Witte Huis verdween en dus ook de warmte, zijn we weer ondergronds gegaan en troffen we een rechtstreekse verbinding met Amsterdam Sloterdijk via de schiphollijn, ook dit traject was nieuw voor mij. Sloterdijk Alkmaar Noord kan ik wel dromen, dat gebeurde ook bijna, buiten donker, loafe poten, zoals ze hier in de buurt zeggen. We hadden tenslotte in 9 verschillende treinen gezeten, dus ook 9 stations goed kunnen bekijken en 47 stations vanuit de trein gezien, als ik goed geteld heb. Dat alles op een dagje vrije reizen van vadertje spoor, wat wil je nog meer!

Ik schreef de vorige keer al over de perikelen van de verhuizing van mijn schoonmoeder, zij is precies een week geleden verhuisd. Het is nog allemaal onwennig in haar nieuwe huisje, mijn zwager en Marianne zijn van de week een paar nachten bij haar blijven slapen, maar vannacht heeft ze het alleen gedaan. Nog het e.e.a. afwerken en dan is die klus ook weer achter de rug. 
Zo, dat was het weer voor deze keer, een vriendelijke groet uit de Heer Huyge Waert, zoals hij genoemd werd toen hij in 1631 droog viel.

Druk, druk, druk

De titel zegt al genoeg en ook als je naar de datum van deze aflevering kijkt, zegt dat eigenlijk al genoeg. Je hebt wel eens van die dagen dat alles tegelijk op je af komt. Dat was afgelopen week het geval. Afgelopen maandag een week geleden hebben ze de helft van ons balkon van glazen schuif- draaideuren voorzien. Heerlijk, toen ze om een uur of vijf weer vertrokken waren, hebben we een glaasje gedronken op en in onze "tuinkamer". Het zonnetje er op en het scheelde wel een graad of zes met de buitentemperatuur en natuurlijk geen last van de westenwind op vier hoog.

We hadden op het balkon houten terrastegels 50x50 liggen, dat moest natuurlijk allemaal aangepast worden, maar daar was nog even geen tijd voor.
De dinsdag erna, moesten we naar Haarlem, mijn schoonmoeder kreeg de sleutel van een zorgwoning in het Ramplaankwartier overhandigd. Een wat oudere woning, dus er moet geschilderd en vloerbedekking gelegd worden en natuurlijk overal behangen, dat vergt nogal wat regelwerk. Telefoon- en tv-aansluitingen moeten verhuisd worden en natuurlijk een verhuizer geregeld worden. De schilder wil wel over schoon werk schilderen, dus radiatoren en buizen ontvetten en schoonmaken. Kortom het balkon moest even wachten.

Maar dinsdag ben ik toch maar met het balkon begonnen, het weer wordt er natuurlijk niet beter op, er moesten nog een stuk of negen tegels bijkomen.

Dus nieuwe houten tegels in het patroon passen, aan vier kanten de tegels opnieuw aanpassen. Je zou zeggen even de zaag erin en het is gepiept, nou vergeet het maar dan vliegen de plankjes je om de oren. Er moeten hulpconstructies achter op de tegels geschroefd worden. Dat gebeurt met plankjes uit de reststukken, maar........... ieder plankje zit met zes schroefjes op drie andere plankjes vast. Iedere tegel bevat dus 42 schroefjes afgedekt met paraffine, tel uit je winst, maar het is klaar en naar tevredenheid afgerond.

Na twee dagen hurken en bukken zit ik nu stijf, met een gevoelige rug en beenspieren, als een oude man, in de drukkerij van de kerk om het kerkblad te drukken. Kortom het lijkt allemaal verdacht veel op gewoon werk, broodje met karnemelk mee. Dat drukken is redelijk relaxt, de machine doet het werk, af en toe papier vullen en de boekjes inpakken, ware het niet dat ook hier de wet van Murphy van toepassing is, de verwarming heeft een storing en het drukapparaat heeft om het half uur een nietjesstoring. Je moet dan overal het papier uit de machine verwijderen en de cassette met nietjes repareren, wat scheve nietjes verwijderen. 

Maar in vergelijking met terrastegels leggen is dit een makkie!

Zo ik heb het één en ander van mij af kunnen schrijven en jullie kunnen uitleggen waarom het even duurde voordat een nieuwe editie van dit Nieuwsblad verscheen. Morgen nog even wat fotootjes toevoegen en de boel kan gepubliceerd worden.
Volgende keer weer wat vrolijkers hoop ik. Zoals een tevreden Oma in haar nieuwe huisje en wij zoals we dit verhaal begonnen met een drankje in onze zomerkamer met een prachtig uitzicht over De Waard.
Tot de volgende keer.