Lisse

Lisse in de titel, het paspoort van Lisse, waarom dit in Het Nieuwsblad deze keer. Mijn zuster heeft of moet ik zeggen had een huis in Lisse en bood ons aan daar een vakantie te houden, ze wilde het huis graag bewoond hebben. Van dat aanbod hebben we graag gebruik gemaakt. Op maandag de fietsen op de auto, de bagage in de bak en via schoonmama in Overveen door de bollenstreek via De Zilk en Halfweg naar Lisse. Dinsdagmorgen eerst maar eens gaan kijken hoe Lisse tegenwoordig in elkaar zit, wat is er veranderd? We zijn natuurlijk wel vaker in Lisse geweest, maar dat waren gewoonlijk familiebezoekjes. De middag hebben we op de fiets in de omgeving van Lisse doorgebracht, via De Engel, Sassenheim naar Warmond en toen via de Haarlemmermeerdijk terug naar Lisse.

Een leuke tocht door de dorpen van de bollenboeren zowel nog werkzame- als de rustende- boeren met hun mooie huizen. Dat blijkt ook uit de gemeente begroting van Teylingen, ze hebben een onroerend goed adviseur in tijdelijke dienst, die meer verdient dan onze premier!

Woensdagmorgen kwamen de eerste gasten, André en Gep uit 't Harde, nadat zij een slaapplaats hadden uitgezocht hebben we een mooie wandeling door Lisse gemaakt. Eerst langs de Ringvaart van de Haarlemmermeer, toen langs de ringsloot van de Poelpolder met de mooie Zemelmolen. Omdat het dreigend werd met het weer hebben we onder het genot van een kopje koffie de bui afgewacht en zijn via de nieuwbouw van de Poelpolder weer naar ons plekje teruggekeerd.

De avond werd gevuld met ons traditionele spelletje Keezen.

De donderdagmorgen waren onze vrienden, Anny en Teade, uit Harderwijk rond de koffie aanwezig en na de koffie vertrokken we met zijn zessen richting Leiden, waar we een hofjestocht hebben gemaakt. Een prachtige stad met heel veel hofjes, vergelijkbaar met Haarlem en Alkmaar. We hebben ze niet allemaal kunnen bekijken want om half vijf werden de vrienden, Marjan en Wim, uit Leusden in Lisse verwacht. 

Maar door het slenteren door Leiden begonnen de voetjes ook wel te branden en was ik blij weer thuis te zijn. Temeer omdat toen alle vrienden aanwezig waren hun cadeau voor Marianne's verjaardag, op vrijdag werd overhandigd: Een etentje met z'n allen bij de Italiaan in Lisse op deze donderdag avond.

Nu is de Italiaan niet echt mijn favoriete eetgelegenheid, maar... het was een cadeau voor Marianne en wellicht ook wel iets beter voor mijn dieet dan een vette hap ergens anders.

De volgende morgen een groot gezelschap aan de ontbijt tafel en Marianne werd luid toegezongen.

Daarna natuurlijk koffie met gebak, ook ik mocht een keertje zondigen. Rond de lunch kwamen onze vrienden uit Zwolle en rond thee-tijd kwam de visite uit Ede en Veenendaal. De beide dochters moesten wachten tot de kleinkinderen uit school kwamen.

Marleen onze jongste dochter had beloofd voor de hele bubs (zo'n 23 man) te koken. Ze had veel thuis voorbereid en een goede keuken ter beschikking. Ze oogstte veel lof toen ze de uitleg gaf en iedereen heeft er goed van gesmikkeld.

Na het heerlijke avondmaal nog een flinke bak koffie toe en langzamerhand werden de wegen naar Alkmaar, Zaandam, Harderwijk, Zwolle, Veenendaal en Ede weer een ietsie pietsie voller en bleven De Waard, Leusden en 't Harde nog even hangen in Lisse. De avond werd gevuld met, u raadt het al, een potje keezen.

André is volgens mij tussen de rails geboren, een enorme liefhebber van treinen, trams en bussen. Ik heb Gep en André gevraagd nog een nachtje te blijven, wat ze graag deden. Ik ben met André naar het NZH museum in Haarlem geweest. Pure nostalgie!! Toen wij in 1953 in Haarlem kwamen wonen reed de z.g. Boedapester, de Blauwe Tram nog van Amsterdam naar Zandvoort.

Wij stapten op aan de Heerenvest en gingen via Kampervest, Kleine Houtweg, Baan, Tempelierstraat, Leidsevaart, door de duinen naar Zandvoort. Prachtig om de oude filmbeelden terug te zien. Ze hebben in het museum 3 oude trams staan die al zijn gerestaureerd en één zijn ze mee bezig. Ook staan er een aantal oude bussen uit die tijd. Kortom een aanrader!

http://www.nzh-vervoermuseum.nl/

De dames zijn die zaterdag op de fiets gestapt en hebben het Keukenhofkasteel en de Hervormde kerk in Lisse bekeken.

Zaterdagavond, na de maaltijd keerden André en Gep weer terug naar 't Harde en hadden wij het rijk weer alleen.

Zondag was het redelijk en zijn we op de fiets gestapt en de hele Leidsevaart langs gefietst naar  mijn schoonmoeder naast de Leidse buurt, het Ramplaankwartier. De terugweg hebben we een boomrijke route genomen, want we kregen een stuk of zes buien en konden we schuilen onder een boom.

De maandag ben ik creatief bezig geweest, maar daarover een volgende aflevering, als voorproefje vast een foto.

Dinsdag morgen: "snot in de kop"en grieperig. Erg buiig buiten, dus maar met de auto op pad, weer een museum, dit keer Space-Expo in Noordwijk. 

Bar interessant, er is een hoop te lezen maar je kunt er een stukje van het spacelab bekijken, de maanlanding is er op ware grootte uitgebeeld. Ik ben teruggekeerd op Aarde in de Sojoez. Kortom ook zeer aan te bevelen.

https://www.space-expo.nl/  

In de loop van de middag kwamen mijn zuster en zwager in hun huis een nachtje logeren, zij moesten woensdagmorgen om vijf uur op Schiphol zijn en ik zou ze brengen. Dus om vier uur opstaan, door een gierende storm naar Schiphol en om half zes lag ik weer in mijn warme bed. Toen ik opstond was ik zo snotterig dat we de boel zijn gaan inpakken en weer via Overveen naar De Waert vertrokken.

We hebben een heerlijke vakantie gehad met veel ontmoetingen, leuke uitjes, een prachtige verjaardag, wat wil een mens nog meer? Wellicht een wat minder snotterig eind.

Papendrecht

De titel van deze aflevering komt verderop in deze aflevering aan de orde, nu eerst dit.
We zijn al weer aangeland in de maand augustus. Voor mijn gevoel, zeker na onze dagen in Wekerom, loopt de vakantie al op zijn eind, niets is minder waar! Onze kleinkinderen hebben pas veertien dagen vakantie van school en zijn of moeten nog van een welverdiende vakantie genieten.
We beginnen dus met ons oudste kleinkind, Femke, zij heeft veertien dagen geleden, op elfjarige leeftijd, afscheid genomen van de basisschool en ziet uit naar het vergaren van nieuwe kennis op het gymnasium. Ze ziet er naar uit en is er volgens haar laatste lerares ook aan toe. Ze kreeg op de basisschool al veel nieuwe uitdagingen in de vorm van Engelse- en Spaanse les en niet te vergeten schaakles.
Drie weken geleden zijn we getrakteerd op de eindmusical van groep acht van de basisschool.

De musical 'Hotel te koop' ging over een hotel met de meest vreemde gasten, dat te koop stond en waarin de burgemeester, gespeeld door Femke, een zeer dubieuze rol speelde. Zoals te zien vermaakte het publiek zich goed en na de pauze werden de schoolverlaters uitgebreid in het zonnetje gezet en kregen naast de beste wensen op de volgende school ook een leuk fotoboekje mee, met foto's uit de gehele periode, jan. 2010-sept. 2017,  dat zij daar op school hebben gezeten.
Natuurlijk moeten we Stijn ook niet vergeten, over gegaan naar de volgende groep, waarschijnlijk ook door de goede spreekbeurt die hij gehouden heeft over de poepfabriek vlak voor de vakantie. De juffrouw hield haar hart vast, Stijn kennende, maar gelukkig had hij geen poep mee naar school.

Wel leverde het een mooie taart op bij zijn verjaardag begin juli. Een vriendelijk lachende drol en voor wie dat niet aandurfde een lekkere frambozentaart. Stijn zit tegenwoordig op korfballen en hij had een mooie outfit van ZKC gekregen.
Nu de titel 'Papendrecht'.
Zo'n 11 jaar geleden ben ik begonnen met mijn weblog's, toen nog 'Dagboek' geheten, voor de liefhebbers, (http://members.quicknet.nl/gj.langelaar/dagboek/ ) en op 21 augustus 2006 schreef ik het volgende:

 Nadat Arie en Gé afscheid genomen hadden, zijn ze niet uit ons leven verdwenen. Ze kwamen regelmatig op de camping bij hun dochter en schoonzoon Alie en Gerard en ook zijn we een aantal keren bij hen in Papendrecht op bezoek geweest. Afgelopen december nog, met een droevige reden, Gé was ernstig ziek en vorige week kregen wij een kaart van het schip, waarover hierboven al geschreven werd.

Gé was overleden en afgelopen vrijdag zijn we richting Papendrecht gegaan om de dankdienst voor haar leven bij te wonen. Wij hebben er vele 'camping-De-Hucht-gangers' mogen ontmoeten, die er net zo over dachten als wij en ook afscheid kwamen nemen omdat ze goede herinneringen aan Arie en Gé hadden.

We waren aan de vroege kant en zijn vanaf het uitvaartcentrum langs de Beneden Merwede naar een terras gewandeld waar we met het zicht op Dordt van een kopje koffie hebben genoten.
We wensen Arie, Alie, Gerard en de overige familie heel veel sterkte de komende tijd, zij zullen, even als wij Gé missen.
De terugreis verliep voorspoedig tot we Schiphol naderden en de avondspits was begonnen, dus maar even naar ons zorgenkindje, Ma van Veen, in De Blinkert. Ze was blij met ons onverwachts bezoek en na een uurtje zijn we naar station Overveen gereden, waar een heerlijk ongedwongen restaurantje is gevestigd, Klein Centraal.

Je zit als het ware op het eerste perron in een schitterende bosrijke omgeving, waar op hun tijd de treinen stoppen, mensen uitstappen en ook vertrekken, aan een heerlijk diner. Ik moet eerlijk zeggen dat een keuze maken mij wel moeilijk viel er staan heerlijke dingen als spareribs op de kaart, maar om mijn afvalrace niet te veel tegen te werken heb ik maar gekozen voor mager kalfsgehakt in bladerdeeg, ook niet te versmaden! Na de file heerlijk rustig weer naar De Waerdt gereden en afgelopen zondag deze Nieuwsbrief afgesloten met een mooie fietstocht.

Eerst naar de kerk, voor een mooie dienst en een preek waar we mee verder kunnen. Toen naar Broek op Langedijk en via de weilanden richting De Oudtburgh, waar een oude cliënt van Marianne zit. Vandaar omhoog richting Schoorl, waar we de Kalverstraat van het duin ingingen. Zoveel wandelaars als in die winkelstraat, zoveel fietsers, nou ja, fietsers? tussen Bergen aan Zee en Schoorl! De boulevard was helemaal geen doorkomen aan, automobilisten die om twee uur daar nog een plekje dachten te vinden. Dus gauw weer richting Bergen en via het centrum van Alkmaar naar Oudorp om de (klein)kinderen een fijne vakantie toe te wensen, ze waren niet thuis dus terug naar het Agsteribbeland. Die 48 kilometer hebben ook weer de nodige pondjes verwerkt.
Tot de volgende keer.

Toch ook weer varen!

Al weer juli, meer dan een maand geleden dat ik iets van mij heb laten horen, het lijkt wel als je ouder wordt, de dagen steeds korter worden. Maar als ik dan zie wat er sinds de vorige Nieuwsbrief is gepasseerd, dan snap ik niet dat we daar overal tijd voor hadden, ja waarschijnlijk door een Nieuwsbrief over te slaan.
Maar laten we het eens op een rijtje zetten:
begin juni: avondvierdaagse;
4-5 juni: kleinkinderen uit Zaandam;
5 t/m 10 juni: drukmaatje op vakantie, dus veel kerkenwerk;
11 juni: mijn verjaardag vieren voor de (klein)kinderen;
12  t/m 23 juni: vakantie Wekerom;
30 juni: vriendenuitje naar Rotterdam.

Hierbij staan dan niet eens de data's met afspraken voor dokters, tandarts, schoonmoeder enz.

Laten we maar beginnen met mijn verjaardag, geheel tegen onze gewoonte hebben we mijn verjaardag voor de kinderen en kleinkinderen gevierd op de zondag voor we op vakantie gingen. Wekerom bezoeken op een doordeweekse dag waarop sommige zwoegers nog moeten werken, dat kun je ze niet aandoen. 

We hebben mijn verjaardag in Oudorp bij dochter Barbara gevierd met een BBQ. Opa had pech want hij loopt bij een diëtiste, dus geen vette worstjes en speklapjes.
Wel mooie cadeautjes, van Marianne een nieuwe TV, een Loewe, van de kinderen dikke boeken om op vakantie mee te nemen en de kleinkinderen hadden een nieuwe beker voor de tandenborstel en 'de' gids voor de Tour 2017.
De volgende morgen de fietsen op de auto, bagage inladen en naar ons vertrouwde adres in Wekerom voor twee weken vakantie. Daar waren we goed aan toe, we hebben heerlijk 2 dagen in de tuin zitten luieren, ik had niet voor niets twee spannende boeken gekregen.
Woensdag inkopen doen voor mijn verjaardag, want dat beloofde een flinke opkomst te worden, Wekerom ligt natuurlijk voor iedereen dichterbij dan De Waard.

 Het begon donderdagmorgen al met een verrassing, ik kreeg van Marianne een pakje zo groot als een ontbijtkoektrommel.
En wat zat er in? Een helikopter en een kaart, goed voor een helikoptervlucht samen met kleinzoon Thomas op zaterdag 1 juli. Ze vond het maar niks, geen cadeautje op je verjaardag!
Nou cadeautjes genoeg, onze vrienden uit Zwolle, Harderwijk en Leusden waren present. Mijn beide zusters met aanhang uit Ede en Veenendaal speelden een thuiswedstrijd. En als klap op de vuurpijl kwamen Marleen en Stijn om een uur of vier ook nog het erf op rijden. 
Vrijdag zijn we naar Arnhem, het watermuseum gereden, erg informatief, veel computerspelletjes dus leuk voor de kinderen om dat nog eens te bezoeken. Op de terugweg zijn we langs de natuurbegraafplaats gereden nabij Schaarsbergen, waar Michiel, een broer van Marianne begraven ligt.
Zaterdag koffiedrinken in Ede met broer en zusters, er was een neef van mij over uit Canada, die we daar konden ontmoeten. Marianne was in Wekerom gebleven want Barbara kwam met de jongens een dagje op visite in Wekerom.

Zondag hebben we een mooie fietstocht via Roekel naar Lunteren over de Paasberg langs de oude Hessenweg naar Barneveld gefietst en via de aloude camping De Hucht weer naar Wekerom. Maandag naar mijn tante in Bennekom gefietst over de Ginkelse heide, ook een vast adresje als we in Wekerom zijn. Maandagnacht ging het fout met mij, hoge koorts en klapperen van de kou in een drijfnat bed. "De kop weer vol snot!" We zouden naar een begrafenis in Zeerijp in Groningen, dat ging dus niet door. Twee dagen hangen in een stoel en vooral niks doen! Woensdag in de loop van de middag even naar Barneveld op de fiets voor een boodschap, en op de terugweg langs de boerderij waar mijn moeder geboren is, daar wonen nu twee neven, maar dat viel niet mee, het was drukkend heet.
Donderdag eerst naar Nijkerk, naar vrienden van mijn ouders waar we meestal ook wel eens per jaar een bakkie doen en toen voor een bakkie thee naar een nicht in Wekerom, waar we al een paar jaar niet geweest waren wegens tijdgebrek.
Vrijdag via Harderwijk, Anny en Teade onze vrienden, door de polder weer richting die andere polder, "De Waerdt" waar stapels post lagen en de emailbox bijna overstroomde.
Maar het feest was nog niet over: een week later wachtte ons nog het vriendenuitje naar Rotterdam.

Eerst met de bus naar Alkmaar Centraal waar om 9:01 uur de trein zou vertrekken. Dat werd stressen, er reden geen treinen tussen Alkmaar en Amsterdam, dus via Haarlem en daar overstappen. Vertraging!!!! we kwamen om 11:28 uur op Rotterdam CS aan, terwijl we om 11:30 uur moesten inschepen, de boot ging varen om 12:00 uur. Snel met de metro naar Leuvehaven en toen wandelen naar de Boompjeskade, alwaar we inscheepten. De vrienden stonden op CS ons al op te wachten en wisten hoe we en welke Metro we moesten hebben. En wij blij dat we een bakkie koffie kregen.

Ondertussen bracht de boot ons via de Nieuwe Maas onder de Van Brienenoordbrug door naar de Lek, waar we tegenover Krimpen aan de Lek, aan de veersteiger van Kinderdijk vastmaakten. Een wandeling van een ruim kwartiertje bracht ons bij Hogeboezem van de Nederwaard. Een wereldberoemd kijkje op de molens van de Kinderdijk.

Toen de lucht erg donker werd zijn we weer gauw richting boot gelopen, waar we onder het genot van een 'watertje' weer richting Boompjeskade terug gingen. Daar aangekomen bepaalde de reisleider Teade na overleg terug te lopen naar station Blaak, zodat we eerst nog even de Markthal konden bezoeken.
Ook daar konden weer mooie plaatjes geschoten worden en natuurlijk lekkere dingen aangeschaft en gegeten worden.

Toen door naar het station en met het spoortje naar Amsterdam CS, daar hadden we op het eerste perron in de wachtkamer een tafel voor 8 personen gereserveerd om de dag met een overheerlijk etentje af te sluiten. Het was voor mij even puzzelen want een vette speklap dat gaat natuurlijk niet. Maar een stukje lamsvlees en carpaccio vooraf mag zelfs als je op dieet bent. Natuurlijk geen ijs toe maar een kopje koffie smaakt ook goed. Wij sloten deze hele fijne vriendendag af zoals we begonnen, de trein had vertraging dus de bus zagen we van achteren.
Dan de helikoptervlucht, Hoekstra een groot autorijles bedrijf in Alkmaar had open dag en daar kon je ook een vlucht bestellen, dat had Barbara voor Marianne geregeld. We zouden om iets over twee de lucht in gaan.

Ja hoor, het hoort een beetje bij deze aflevering, de heli was stuk en het was wachten op een andere. Er was voor de jongens een hoop te doen en veel te eten en drinken. Thomas heeft zich laten schminken, spiderman. We hadden een heerlijk plekje op een terras en het zonnetje scheen. Tegen vieren begon men weer te vliegen en kon Thomas afscheid nemen van broertje Wouter. Toen het zover was werd het wel spannend voor Thomas, maar Opa was ook wel benieuwd hoe het zou zijn. Nou in één woord prachtig, Barbara filmde op de grond met mijn camera, ik heb nog wat beelden gemaakt met de telefoon. Als je op onderstaande link dubbelklikt kun je het filmpje downloaden en bekijken.
https://1drv.ms/v/s!Av_wu1CSxRanjUoT12T_lFqpbxsu
Dat was het weer, tot de volgende keer.
Ps.
Zeven weken diëten, zeven kilo lichter, dus de speklapjes laten liggen helpt!! 

Het groene hart

Het is al weer even geleden dat er een uitgave van Het Nieuwsblad is verschenen. Dat kwam enerzijds door gebrek aan tijd, maar ook had ik al in gedachten een aflevering te maken over een uitje dat ons te wachten stond. Dat uitje was gepland op 12 mei, dan nog even de foto's en kaarten organiseren, dus ben ik eigenlijk heel snel en actueel.
Maar nu eerst de drukte, mijn broer Teus zegt altijd dat hij aan de mail kan zien of ik het druk heb, wij sturen nogal wat internet mopjes, c.q.  filmpjes of Powerpoint presentaties in de rondte, die hebben niet echt prioriteit, dus als er af en toe een bulk tegelijk komt, heeft Gert het druk!!
Ik ben met de films van de kleinkinderen bezig, Het jaar 2015 van Thomas en Wouter is klaar, rest nog het jaar 2016 en hetzelfde geldt voor Femke en Stijn de jaren 2015 en 2016, ik heb het dus nog wel even druk. Maar ook het kerkenwerk ligt niet stil.

Het drukwerk gaat gewoon door evenals het bijhouden van de Website, we zijn bezig digitaal betalen eraan toe te voegen en het nieuwe beleidsplan gaat tijd vragen.
Maar nu "Het groene hart":
Wij gaan trouw al een jaar of tien /elf iedere vrijdagmorgen naar de fitness en hebben daar, het zijn groepslessen, een aantal nieuwe kennissen opgedaan, zoals Kees en Henny en Ans en Gerard. Deze laatste waren afgelopen vrijdag 50 jaar getrouwd. Dat wilden ze uitgebreid vieren en dat was een verrassing voor Ans, zij wist bijna niets. Henny en Kees en wij waren ook uitgenodigd, maar ook dat was haar onbekend. Zij vroegen een envelop met inhoud voor een leuk reisje, dus er moest een leuke envelop gemaakt worden.

Omdat de fitness toch de koppeling was met deze drie echtparen, was daarvoor het idee snel geboren, dat werd de achterkant en de voorkant was ook niet moeilijk, de uitnodiging gecombineerd met een bruidspaar en ook dat was klaar. Nee, niet zo snel als het hier gelezen wordt, daar zitten weer wat uurtjes knutselwerk in.
Omdat we ons in Weteringbrug, vlak bij Leimuiden moesten melden rond half zes, zijn we eerst nog naar Overveen gereden voor een bezoek aan schoonmoeder en toen door de Meer naar de aanlegsteiger, zie de gele route.

Wij waren aan de vroege kant, maar Henny en Kees waren er ook al, dus maar eens gekeken waar we aan boord konden.

Het bruidspaar zou rond half zes arriveren en we zouden om zes uur afvaren. We hebben kennis gemaakt met familie en andere gasten van het paar en zijn op het achterdek heerlijk in het zonnetje een kopje koffie met gebak gaan eten.
Om zes uur, toen het bruidspaar met drie bruidsmeisjes en een bruidsjonker (de kleinkinderen) gearriveerd waren konden de trossen los gegooid worden en vertrokken we in noord-oostelijke richting naar de Braassemermeer.

 Toen naar het zuiden naar Alphen aan de Rijn en bij Avifauna rechtsaf de Oude Rijn op naar Leiden. In Leiden weer naar het noorden de Zijl af naar de Kagerplassen en langs De Kaag weer via de Ringvaart terug naar de opstapsteiger. Een prachtige tocht door het groene hart over plassen en meren en langs prachtige huizen langs de vaarten en door de steden, een tocht van ruim 35 kilometer.
Maar toen het feest:
Het bruidspaar was aan boord en er werd weer een trouwplechtigheid gehouden met beide zoons als ambtenaar en de bruidsmeisjes en jonker als getuigen. De zoons haalden herinneringen op uit de ruim vijftig jaar die het paar elkander kenden en een akte ondertekend. Er werd een toast uitgebracht op het bruidspaar en wat danspasjes gedaan op de dans vloer op de live-muziek van een geweldige gitarist.

Onze tafelgenoten, naast Henny en Kees, kwamen ook uit Haarlem, hij was geboren tegenover mijn lagere school in de Slachthuisstraat, dus gespreksstof genoeg.
Na een uitgebreid warm en koud buffet, werd een prachtige ijstaart werd aangesneden en genuttigd.

Terwijl wij op de Kagerplassen waren gearriveerd en de zon in het water zakte, kwamen de beentjes van de vloer en werd het genuttigde er weer afgetraind op de dansvloer.

Maar hoe gezellig en leuk we het allemaal hebben gehad:
aan iedere vaartocht komt een eind;
aan ieder feest komt een eind;
aan iedere maaltijd komt een eind en 
aan iedere dag komt een eind!

Tot de volgende keer.

Duitsland

Maart zomaar overgeslagen, maar ja de tijd vliegt en zeker als je druk bent. Nu al weer 1 april, toen Thomas vanmorgen opstond, hij en Wouter logeerden bij ons, kwam hij de kamer in met de mededeling:"Opa je computer staat aan!" De computerkamer is tevens logeerkamer en als Wouter hier slaapt, wordt de kamer in tweeën gedeeld door een paar hoge hardboard-schotten, want Wouter is gek op knopjes. Hij heeft de laptop van zijn moeder ook al eens overhoop gegooid, dus ik vloog naar de computerkamer, ik dacht schotten ondersteboven en wellicht computer op "tilt", maar nee hoor toen ik de kamer in liep hoorde ik: "Eén april, kikker in je bil, die er nooit meer uit wil!!" Dus het werd meteen duidelijk dat april is begonnen.

Nu hebben we wel een paar hectische weken achter de rug, mijn schoonmoeder is in het verpleeghuis uit haar bed gevallen en heeft haar heup gebroken, dus eerst een dag of negen ziekenhuis en toen in een rolstoel weer naar het verpleeghuis. Ze vergeet dat ze haar heup heeft gebroken en wil zelf uit de rolstoel, heeft ze al een keer gedaan, om in een makkelijke stoel te gaan zitten. Dus dat geeft erg veel extra zorg en de ritjes naar Haarlem zijn onderhand niet meer te tellen.
Maar nu naar de titel van deze aflevering, Duitsland. Toen wij in Alkmaar kwamen wonen in december 1978 wist de kerk mij vlot te vinden, in het voorjaar werd ik gevraagd voor de Financiële commissie van de Samen op Weg Gemeente Alkmaar noord. De eerste vergadering was er nog een nieuw commissielid aanwezig, en wel Jan Deurloo. Zoiets schept een band en die band werd in de loop van de volgende 38 jaar alleen maar sterker. 

Ik was een broekie van 34 jaar en Jan was toen 53 jaar. Jan was op oudere leeftijd getrouwd en had twee dochters van de leeftijd van onze meiden. Jan had zijn Frauke ontmoet op een Duits waddeneiland en zij was hem gevolgd naar Alkmaar, waar Jan geboren en getogen was. Toen zijn kinderen de deur uit gingen verhuisden Jan en Frauke naar Alkmaar west, maar Jan bleef De Blije Mare en de werkgroep trouw, dus ik haalde Jan, die een beetje nachtblind werd, met de auto op om samen naar de vergaderingen te gaan. De computer was in opkomst en Frauke wilde alles daarvan weten, ik was ondertussen opgeklommen tot secretaris en deed alles met de computer. Jan had daar niets mee  dus kwam Frauke met haar vragen bij mij. Marianne ging vaak mee als er weer het e.e.a. opgelost moest worden, terwijl wij achter het scherm zaten praatten Jan en Marianne honderd uit.

Toen wij verhuisden naar Heerhugowaard was het afgelopen met de Financiële commissie, die werd ingeruild voor het kerkelijk drukwerk en de bezoekjes aan Jan en Frauke werden minder, maar bleven wel bestaan.
Toen wij van de camping De Hucht naar Groenendaal verhuisden hebben we nog een seizoen samen op dezelfde camping gestaan, maar de bezoekjes aan Groenendaal van Jan en Frauke waren toen al erg terug gelopen, Jan leed aan een vorm van Alzheimer. Frauke kreeg het daarmee natuurlijk ook als maar drukker en vorig jaar verhuisde Jan naar "Warm Thuis" een mooie stolp bij Oterleek en kwamen we weer frequenter bij Jan, het was een mooie fietstocht via de kerkdienst langs de ringvaart van de Wogmeer naar Rustenburg even een bakkie doen bij Jan en dan weer De Waard in. 

Een aantal weken geleden is Jan ook uit zijn bed gevallen en kwam op bed te liggen, het ging steeds slechter met hem. Een paar dagen voor zijn overlijden gingen we bij hem op bezoek, toen ik mijn hoofd om de deur stak en hem groette, wees hij naar mij en zei:"Jou ken ik!", we hebben een tijdje bij hem gezeten en nog wat met Frauke, die op bezoek kwam, gepraat, maar er was weinig tot geen hoop op herstel. Vorige week vrijdag is Jan ingeslapen en we hebben hem afgelopen donderdag in Duitsland, Aurich begraven. In Aurich staat het ouderlijk huis van Frauke en Jan, die daar graag kwam, had al eerder te kennen gegeven, daar begraven te willen worden.

Woensdagmorgen zijn wij met de auto richting Nieuweschans vertrokken om daar in een B&B te overnachten. We hadden een tussenstop in Leeuwarden om het Fries museum te bezoeken en zagen in de Harlingervaart de Ark van Noach liggen. Eerst naar het Fries museum, een kleine tentoonstelling van Mata Hari gezien, toen een indrukwekkend tentoonstelling van het verzet en tot slot prachtige geverfde katoenen stoffen uit India. Omdat we nog wat aan de vroege kant waren zijn we even teruggereden naar de Ark van Noach, de kleine ark en hebben die bezocht.  https://nl.wikipedia.org/wiki/Ark_van_Noach_(schip,_2006)
Een broer van een kerkgenoot van ons is c.q. was aannemer in Broek op Langedijk en heeft op een grote ponton in hout de ark nagebouwd en ingericht. Daarin een tentoonstelling over de bijbel met de bekendste verhalen uitgebeeld. Vier verdiepingen met van alles en nog wat om te bekijken, prachtig, later heeft hij de grote ark gebouwd.

Toen door naar Nieuweschans, een vestingplaats uit de tachtigjarige oorlog. Op een prachtige stek aan de vestingwal lag de B&B "LaKaserna", een oude marechaussee-kazerne met beneden een expositieruimte en atelier. Boven woonde de schilderes en haar man die de B&B en expositie ruimte runt. Boven in een zijbeuk hadden wij een woonkamer, slaapkamer en badkamer. http://lakaserna.nl/
Na een rondwandeling door het plaatsje en een drankje naar bed om krachten op te doen voor een drukke en emotionele donderdag.

Na een heerlijk ontbijt een uurtje rijden naar Aurich, waar we de Friedhof opgezocht en de auto geparkeerd hebben. We hebben het stadje kriskras doorlopen en veel leuke, mooie en oude gebouwen gezien. Toen naar de kerkdienst, die in de aula werd gehouden. Een mooie dienst met gemengde zang, Nederlands en Duits. Toen we Jan naar zijn laatste rustplaats hadden gebracht zijn we naar een theehuis gereden in Westgrossefehn voor een OstFriesche koffietafel. Om vijf uur vertrokken we daarvandaan en waren iets over achten weer in De Waard.

100 jaar PEN deel 2

Maart 1982, de verhuizing naar het Bedrijfskantoor Alkmaar, een prachtig kantoor in de Bergermeer op de rand van de duinen en langs het kanaal de rand van de stad. Hier deden zich de nieuwe ontwikkelingen voor. De oudere tekenaars kennen ze nog wel de Rotring sjablonen om letters te zetten op de tekeningen. Daarvoor kwam een soort typemachine die je op je tekenmachine kon zetten. De juiste pendikte in het apparaat doen en je kon op een toetsenbord je teksten typen, een armpje stuurde de pen om de letters in de juiste hoogte te tekenen. Er zat een mini tapecassette bij waarop je teksten kon voorprogrammeren. Ook kon je de pen zo programmeren dat hij kleine tekeningen kon maken en daar zag ik wel brood in.  Zoals op de foto te zien is was het kantoor uitgebreid en heel modulair gebouwd.

Mijn eerste klus daar was om indelingstekeningen te maken t.b.v. het beheer van het kantoor en er paste maar een klein gedeelte op een tekening. Op zo'n tekening kwam een kleine plattegrond te staan van het hele kantoor en het gedeelte dat op de tekening stond werd zwart gekleurd. Dus het hele kantoor in de typemachine geprogrammeerd en één druk op de knop en het apparaat ging voor mij tekenen. 
Het vervolg hierop was de kleine stroomhuisjes (10kV-transformatorstaions), waarvan er zo'n 100 per jaar gebouwd werden in de situatietekeningen te laten tekenen.
Ook begon ik halverwege de jaren tachtig met de eerste computercursussen, toen nog op het grote mainframe. De bestekken voor de eerder genoemde 10kV-huisjes werden hierin geprogrammeerd.
Het tekenwerk werd gecombineerd met opzichterswerk voor de renovatie van diverse magazijnen.
De eerste rekencomputer een Hp met geïntegreerd beeldschermpje, printertje en tape unit kwam op de afdeling. Hiermee werden sterkteberekeningen gemaakt. Je kon er in basic een ski-spelletje op spelen en in Basic zelfs liedjes programmeren.

Hierna werd de HP vervangen door de IBM Personal computer (pc) waaraan een A3-plotter was verbonden, ook weer voor de sterkteberekeningen, heel fascinerend om die plotter bezig te zien. De dwarskrachten- en momentenlijnen werden getekend met een programma dat AutoCad 3 heette.
Samen met Jaap van Beek, die ook bovenstaande computers had geïntrodiceerd, zijn we met onze chef gaan praten, want met dat Autocad kon veel meer. We volgden een Dos- en een Autocadcursus en konden gaan spelen. Omdat we in het nieuwe kantoor geen grote tekeningenkluis meer op de afdeling hadden, werden alle oude tekeningen op microfilm affiches gezet en zo hadden we aan één grote kast voldoende, tegelijkertijd werd het kaartenarchief van de tekeningen in de computer gezet. Al gauw werd de A3-plotter te klein en kwam er een grote A0-plotter en computer met tekentablet op mijn werkplek bij. Je kon op Autocad ook de gebouwen driedimensionaal tekenen, waarna je om het gebouw heen kon lopen en zelfs eroverheen kon vliegen. Dat heb ik gedaan met het ontwerp van het grote 50kVstation Oorkondelaan in Haarlem.

In die tijd begonnen wij ook met de windmolenparken langs het kanaal en op Texel. Een nieuwe uitdaging, een windmolen driedimensionaal tekenen en vermenigvuldigen en dan een perspectief laten maken. Van de foto's van de bedrijfsfotograaf werd een pentekening gemaakt, waar dan de Autocad-molens werden ingetekend zodat de omwonenden bij inspraakprocedures een beeld kregen van het windmolenpark, dat zou worden gerealiseerd.
Maar het werd rond 1990 tijd voor iets anders, alle nieuwigheden op het tekengebied waren de revue gepasseerd er kwam een plek vrij bij de afdeling Bedrijfsbureau van de Algemene Technische Dienst van nv PEN energiebedrijf noord-holland als 'Hoofdmedewerker Techniek' en verliet ik de tekenkamer.
Voor al het systematisch bouwkundig onderhoud van de toenmalige N.V. Pen, draaide twee systemen, een voor een paar honderd grote gebouwen met veel onderhoud Kraan genoemd en een met Chiel gebouwde dBase applicatie voor een paar duizend kleine gebouwen (10kVstations) met weinig onderhoud, tuinonderhoud, dakbedekking en schilderwerk. 

Beide applicaties kenden inspectie- en uitvoering-ronden met een prijs indicatie waarmee begrotingen gemaakt werden. 
Ik volgde een cursus Management Beheer en Onderhoud bij het Bouwcentrum en heb in samenwerking met het Rekencentrum de boekhouding op het mainframe weten te koppelen aan de beide applicaties, zodat begroot en werkelijk per maand werd bewaakt. De afdeling ATD liep hiermee voorop in de organisatie en in 1994 werd ik gevraagd hetzelfde te gaan doen bij de stafafdeling van Hoogspanningsstations maar dan op het gebied van hoogspanningscomponenten. Er werd een Orcle applicatie, 'Rapier' aangeschaft en naast beide andere applicaties werd ik applicatiebeheerder ook voor Rapier later omgedoopt tot SQL - MP5. 

In 1996 werd N.V. PEN na fusie met Haarlem, Amsterdam en gasbedrijf Kop Noord Holland omgedoopt tot Energie Noord West en ik kwam te werken bij E-Trans. Ik kreeg er een collega bij, Eric hij verzorgde vooral de hardware en ik werd verantwoordelijk voor alle software, maar met z'n beiden moesten we de automatisering van zo'n 120 man op de rail houden. Een leuke tijd met veel cursussen volgen. We gingen over van OS2 van IBM naar Windows van Microsoft en moesten ons bekwamen in WP, Quattro, Wp presentations, wat later het Office pakket zou worden met Word, Excel, etc. Hier heb ik nog veel meer mensen leren kennen dan ik al kende in die ruim 30 jaar. Naast al deze applicaties bleef ik ook nog app.beheerder van MP 5 en Kraan Bouwcomputing.
In 1999 kregen we de fusie met NUON en mocht ik hetzelfde werk doen bij NUON Infra afd. Informatievoorziening, ik behield gelukkig mijn werkplek in Alkmaar en toen die afdeling eind 2001 werd opgeheven en er weer een reorganisatie kwam, kon ik eventueel weer als bouwkundige solliciteren in Leeuwarden of met vervroegd pensioen op 29 maart 2002, het was genoeg geweest en koos voor het laatste.

Ik heb met veel plezier met alle facetten van het Provinciaal Electriciteitsbedrijf van Noord-Holland kennisgemaakt, ik heb ze nageteld, 32 certificaten van cursussen op het gebied van Bedrijfshulpverlening, Bouwkunde en Automatisering in die 38 jaar gehaald en ben geëindigd waar ik in 1964 solliciteerde als 'ponser', maar niet koos, toen de Automatische Mechanische Administratie en toen ik met pensioen ging was dat de afdeling Informatievoorziening.
Vorige maand, 21 januari 2017, was een reünie naar aanleiding van 100 jaar PEN, ik heb daar heel veel oud collega's ontmoet en gesproken. Er was zo'n 400 man en vrouw. 
Deze reünie was de aanleiding jullie deelgenoot te maken van mijn werkzame leven als geldverdiener, nu al weer bijna 15 jaar als vrijwilliger in de weer.
Een hartelijke groet uit De Waard.

100 jaar PEN

In deze aflevering van de Nieuwsbrief gaan we zeker geen 100 jaar terug, alhoewel toch wel een jaar of drieënvijftig. waarom dan deze titel? Afgelopen zaterdag ben ik naar een reünie geweest, die naar aanleiding van de oprichting van het PEN, honderd jaar geleden, voor oud-medewerkers werd gegeven.
Een goede rede om terug te kijken en ja dan gaan we terug naar 10 juli 1963, toen heb ik mijn MULO-B diploma ondertekend. Ik was, na een beroepenkeuzetest, opgegeven voor de HTS-Bouwkunde, maar in deze tijd zou men zeggen:"Ik werd uitgeloot", dus dat ging niet door. Mijn broer en ik werkten in de grote vakanties bij bakkerij Carels op het kantoor en zo ook in 1963. Omdat de HTS niet doorging kon ik mijn verblijf op kantoor boven de winkel in de Zijlstraat in Haarlem nog wat weken rekken. 

Maar toen de vakantieperiode voorbij was verhuisde ik naar de bakkerij en het magazijn. Nog een tijdje met de bakfiets een broodwijk gelopen in Bloemendaal, maar dat was niets. Ondertussen ben een aantal architectenbureaus langs geweest in Amsterdam om als leerling daar te beginnen. Dat was niet lonend, ik moest geld meebrengen om daar te mogen werken, dus naar het Arbeidsbureau. Ze hadden wat advertenties voor mij en omdat ik van kennissen wist dat het Provinciaal Electriciteitsbedrijf van Noord-Holland een afdeling Bouwkunde had solliciteerde ik naar de functies van Ponser en van een Administratieve kracht op de afdeling Documentatie.
Wat ponser was, ik had geen idee, maar tijdens het sollicitatiegesprek bleek het dat je ponskaarten moest stansen, een herrie van je welste, maar wel de Automatische, Mechanische Administratie (AMA) tegenwoordig de computerafdeling of het rekencentrum. Bij Documentatie was het verwerken van binnenkomende en uitgaande post een taak en archivering van alle post in twee heerlijk rustige kluizen, dat had op dat moment mijn voorkeur, niet wetende dat ik mijn werkzame leven zou beëindigen in de automatisering.
Op 29 januari 1964 trad ik in dienst als Leerling-schrijver B op de afdeling Documentatie c.a. tegen een loon van 3156 gulden per jaar.

Ik ben mij gaan verdiepen in de cursussen die van mij verwacht werden, praktijkdiploma boekhouden, MBA en dan archiveren. Dat was heel wat anders dan Bouwkunde, dus heb ik mij in juni 1964 opgegeven aan de avond-UTS Patrimonium te Amsterdam en gesolliciteerd bij de afdeling Bouwkunde. Naar Bouwkunde ging niet door, de chef, dhr. C.W. van der Vis zou geen jongens die nog in militaire dienst moesten aannemen. Ik werd wel per 1 juni bevorderd tot Schrijver B. 
Drie keer in de week naar Amsterdam, meestal op de brommer, maar het was leuk!!!! Ik mocht beginnen in het tweede jaar van de vijf die er waren en het eerste kerstrapport telde twee zevens, vier achten en drie negens dus ik was trots en ging stiekem naar de tekenkamer Bouwkunde om het aan de chef te laten zien. Ik moest meteen solliciteren, hij had de vorige sollicitatie nooit gezien en ik kreeg op 10 februari 1965 een aanstelling als leerling-tekenaar op een nader te bepalen datum bij de afdeling Bouwkunde. De chef van Documentatie, dhr. Vos, wist mij nog tot 1 juli vast te houden, (hij kon mij niet missen???), toen mocht ik naar boven naar de tekenkamer.

De man achter het tekenschot was André Verouden, hij was de reden van mijn eerste afspraak met Marianne naar de musical Annatevka, we zouden met z'n vieren gaan maar hij haakte af.
Ik kreeg een tekenschot naast de chef tekenkamer dhr. C. Mantje, dus er werd goed op mij gelet en ik leerde er veel. Op vrijdagavond mocht ik tot 10 uur in de avond gebruik maken van mijn tekenschot om mijn huiswerk te maken. Op 20 juni 1968 haalde ik mijn diploma met 2 negens, 5 achten en 6 zevens. Ik mocht meteen op 15 juli naar Tilburg voor het vervullen van mijn militaire dienstplicht.

De eerste 6 maanden Tilburg kaderschool opleiding tot sergeant, 2 maanden langer dienen, maar wel soldaat 1, korporaal. Na de opleiding toch terug naar soldaat op de Wittenberg in Stroe en geen extra 2 maanden. Daar via het MT-bureau, alles administreren en regelen op het gebied van zo'n 100 auto's, weer via soldaat 1 en korporaal afgezwaaid op 6 november 1969. 
Tijdens mijn diensttijd werd de afdeling Bouwkunde omgedoopt tot Civieltechnische en Bouwkundige  Zaken en ze waren verhuisd naar een dependance aan de Zomerzorgerlaan, ik werd per 7 november 1969 te werk gesteld bij de afd. Ontwerpen en Tekenkamer van C.B.Z. aan de Zomerzorgerlaan.

Rechtsboven Peter op mijn werkplek, bij iedereen geliefd vanwege het uitzicht op de drukke Bloemendaalseweg. Hier begon de afdeling te groeien, met de buitendienst en administratie erbij tot wel 65 man/vrouw. Heel veel jonge jongens, veel trouwerijen en andere feestjes zoals voetballen, volleyballen en niet te vergeten tafeltennis in de kelder en op vrijdagmiddag loempia eten in de kelder. Ja, jullie zien het goed, Gert met snor en baard, die zijn tot 1986 gebleven.

Hier begon ook de automatisering, ik kreeg een beloning van 300 gulden uit de ideeënbus voor het toepassen van rasters op de grondaankopen i.p.v. het kleuren van de vele afdrukken, hetgeen tot "aanzienlijke besparingen" leidde. Er werden jaarlijks excursies georganiseerd (met de vrouwen) naar o.a. Maastricht, Petten en Rotterdam.
Ook gingen we naar de Bedrijfshulpverlening, mensen redden van daken en over zelfgebouwde bruggen. Hier leerden wij als bouwkundige exoten binnen een elektrisch bedrijf ook veel andere mensen kennen.

Toen in 1977 de beslissing was gevallen dat ook onze afdeling naar Alkmaar zou gaan zijn velen van de jongelieden, waaronder wij, in Alkmaar waar de uitbreidingen uit de grond gestampt zijn, een nieuwbouwwoning gaan zoeken. In de koude winter van 1978-1979 op derde kerstdag zijn we verhuisd naar Alkmaar. Dat hield in tot maart 1982 op en neer rijden van Alkmaar naar Bloemendaal. We reden in een groepje met Gerard Volmer, Max Roquas en Ger Diemeer, allemaal ook afgelopen zaterdag gesproken op de reünie. De andere drie kwamen uit Sint Pancras dus om half zeven in de auto naar Pancras en dan door de Velsertunnel naar Bloemendaal dan weer drie dagen meerijden, dus uitslapen. en om vier uur precies de rit weer terug.
Hoewel er in werksituatie tot 1982 wel wat was veranderd, kwam de GROTE ommekeer toch wel in het bedrijfskantoor Alkmaar (BKA). Maar daarover de volgende keer meer, het wordt tijd te stoppen.
Tot dan dan.